స్పేస్ మేనేజ్‌మెంట్ ట్రైనింగ్ కోర్స్. Only for ఆడలేడీస్..

లంకంత కొంప ఉంటుంది, అయినా సరే ఇంట్లో సూదిమొన మోపడానికి కూడా చోటుండదు. బీరవానిండా ఖాళీలేకుండా చీరలన్నీ మూలుగుతుంటాయి, అయినా సరే కొత్త చీరలు కొనాల్సిందే. బజార్లో దొరికే అడ్డమైన చైనా వస్తువులన్నిటినీ కొనేసి ఇంటిని మొత్తం చెత్త కుప్పగా మారుస్తారు. మళ్ళీ అది కవర్ చేసుకోవడానికి ఆ కొన్న వస్తువులన్నిటినీ ఎక్కడ చోటు దొరికితే అక్కడ సర్దేసి చూశారా ఇళ్ళు మొత్తం ఎలా సర్దామో అంటూ ఓ తెగ పన్జేసినట్టు బిల్డప్ ఇస్తూ ఇంటాయన మీద రంకెలేస్తుంటారు. ఈ పాటికే మీకు క్లియర్‍గా అర్థమయ్యుండాలి నేను ఏం మాట్లాడుతున్నానో ఎవరి గురించి మాట్లాడుతున్నానో...

ఈ ఆడలేడీస్ సైకాలజీనే అంత. చీర కొంటే రోడ్డురోలర్ ఫ్రీ అంటే చాలు, రోడ్డురోలర్ పెట్టుకోవడానికి కొంపలో చోటుందా లేదా అన్నది అనవసరం చీరని కొనిపడేస్తారు. ఇంట్లో ఎంత చోటుందో పరిగణలోకి తీసుకోకుండా దార్లో దొరికే అడ్డమైన వస్తువులన్నిటినీ కొనేసి జానెడంత కొంప ఏ మూలకూ చాల్లేదు ఓ పేద్ద బంగ్లా కొనండి అని ఒత్తిడి తెస్తుంటారు. తీరా ఆ పెద్ద బంగ్లా అయినా సరిపోతుందా అంటే ఊహూ...అది కూడా ఏ మూలకూ చాలదు. మళ్ళీ ఆ బంగ్లా క్లీన్ చెయ్యడం చేతకాక పదిమంది పనిమనుషులకు మెయెంటెనెన్స్ రూపంలో డబ్బులు బొక్క. సరిగ్గా ఈ వీక్‌నెస్‌ను క్యాష్ చేస్కోవడానికే చైనా వాడు చెత్తలో పడేసిన చెత్తనంతా మనదేశానికి తరలిస్తూ వీళ్ళ ద్వారా కొనిపిస్తున్నాడు.

అందుకే ఈ పరిణామం వల్ల దేశం చాలా క్లిష్ట పరిస్థితుల్లో పడబోతోందని గ్రహించి, పన్లో పనిగా మగజెంట్స్ రక్షణార్థం, ఆడలేడీస్‌కు ఈ స్పేస్ మేనేజ్‌మెంట్ ట్రైనింగ్ కోర్స్ ప్రారంభిస్తున్నాం.

ఈ శిక్షణ ఎలా ఉండబోతోంది, ఎంత ఫీజు తీస్కుంటారు, ట్రైనింగ్ ఎక్కడ ఇస్తారు, నిర్వాహకులు ఎవరెవరు తదితర వివరాలన్నిటినీ ఈ కోర్సు ప్రారంభించడానికి ముఖ్య కారకులైన అచంగ గారిని అడగండి. 

ఇష్టంలో అయిష్టం

అన్యా పోస్ట్ చదివొచ్చావా తాగినోడిలా మాట్లాడుతున్నావ్ ఆ టైటిలేంటీ? ఇష్టంలో అయిష్టం ఏంటీ సాంబార్‌లో టీపొడిలాగా అంటారా...కికికి ఏమో నాకు తెలీదు మరి.

నాకు కొన్ని విషయాలు ఇష్టమేగానీ చేసేటప్పుడు ఎందుకో అయిష్టం.

అ) చేతికి కుంకుమౌతుందని స్వతహాగా నేను బొట్టు పెట్టుకోను. గుళ్ళో పూజారినో లేదా పక్కన ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా ఉంటే వారిని పెట్టమని చెబుతా...ఈ రెండూ కుదరనప్పుడు అలానే గుళ్ళోనుంచి బొట్టులేకుండానే బయటికి వచ్చేస్తా... చాలాసార్లు స్వతహాగా పెట్టుకోవడానికి శతవిధాలా ప్రయత్నించాను కానీ ఎందుకో మనసు ఎదురుతిరిగి అస్సలు మాట వినదు. మనస్పూర్తిగా చేయని పని చేయడం ఎందుకని లైట్ తీస్కుంటుంటాను. నిజానికి మన ఆంధ్రాలో కన్నా తమిళనాడులోని పూజారులు చక్కగా బొట్టు పెట్టేవారు. రెండు వేళ్ళతో తెల్లబొట్టు ఒకటి పెట్టి, దానిపైన కుంకుమ పెట్టి దీవించేవారు. అఫ్‌కోర్స్, కుంకుమొక్కటే కాదు, చేతికి పౌడరయ్యి చిరాగ్గా ఉంటోందని మొహానికి పౌడర్ రాస్కోవడం కూడా పది, పదిహేనేళ్ళ క్రితమే బ్యాన్ చేశా. చిన్నప్పుడంటే అమ్మ మొహానికి పౌడర్ రాసి తలదువ్వి చక్కగా స్కూల్‌కు ముస్తాబు చేసేది కాబట్టి ఓకే.  అదే ఇప్పుడైతే సెలూన్‌లో మంగలి పూస్తే సరి లేకపోతే ఆ మొహం అంతే. :-)

ఆ) సాష్టాంగ నమస్కారం. అందరూ దేవుని ఎదుట నీవే దిక్కు అని సాష్టాంగపడి నమస్కరిస్తుంటారు. కానీ, ఇక్కడ కూడా అంతే. నా మనస్సు నో నో అని చెప్పి దూరంగా లాక్కెళ్ళిపోతుంది. ఆ మాటకొస్తే, నిజానికి ఈ మధ్య కొంచెం తిన్నగా దేవునికి రెండు చేతులూ జోడించి నమస్కారం పెడుతున్నాను కానీ, అదే అంతకుముందైతే రజనీ స్టైల్‌ను బాలయ్య ఇమిటేట్ చేసినట్టుగా చండాలంగా ఉండేది నా నమస్కారం.

ఇ) పెద్దల కాళ్ళకు నమస్కరించడం. అందరూ ఎంతో చక్కగా పెద్దల కాళ్ళకు నమస్కరించి ఆశీర్వాదాలు తీస్కుంటుంటారు. దేవుని ఎదుట సాష్టాంగ నమస్కారం చేయడానికే గోల చేసే మనస్సు ఇక్కడ మాత్రం ఊర్కనే ఎందుకుంటుందీ, ఇంకాసేపు ఇక్కడే ఉంటే బలవంతంగా నిన్ను తోసేస్తార్రోయ్ అంటూ బరా బరా దూరంగా జనావసం లేని ప్రాంతంలోకి లాక్కెళ్ళిపోతుంది.

నిజానికి పైవన్నిటికీ నేను వ్యతిరేకం కాదు. చేయడానికి అన్నీ ఇష్టమే. ఎందుకో తెలీదు మనసు మాత్రం అయిష్టం అంటుంది. అవసరాన్ని వీలును బట్టి హోమాలు, వ్రతాలు గట్రా చేయిస్తుంటాను. ఇక్కడ కూడా వాటిల్లో ప్రత్యక్షంగా పాల్గొనడానికి ఒప్పుకోదు మనస్సు. దూరంగా ఎవరైనా నా పేరు చెప్పి చేస్తే ఓకే... అందుకే, గుడికెళ్తే వీటిల్లో ఏదో ఒకటి చేయాల్సివస్తుందని వెళ్ళడానికి ఇష్టపడను. పేరెంట్స్, ఫ్రెండ్స్ లాక్కెళ్ళినప్పుడు వెళ్ళినవే ఎక్కువ. :-)

ఇంతకీ మీకు కూడా ఇలాంటి "ఇష్టంలో అయిష్టాలు" ఏవైనా ఉన్నాయా?

పరిష్కారమేంటీ?.........

ఇట్టాంటి సమస్యలు రియల్ లైఫ్‌లో చూశాను. వాటిని చాలావరకు పెద్దలే పరిష్కరించారు. కానీ ఈ సమస్యలో ఆమెకు తల్లిదండ్రుల సపోర్ట్ లేకపోవడమే మైనస్. నేను చూసినవాటిల్లో తల్లిదండ్రులే కూతుర్ని దగ్గరికి తీస్కొని మా అమ్మాయిని కాపురానికి పంపం అని తెగేసి చెప్పి అబ్బాయి తల్లిదండ్రులని దిగొచ్చేలా చేశారు (అమ్మాయిదే తప్పు అయినప్పటికీ). సీన్ ఇంతదూరం వచ్చాక పరువు ప్రతిష్టలు అంటూ వేళ్ళాడకూడదు. బజార్న ఈడ్చి పెద్దల పంచాయితీ పెట్టించాలి. అవతలి అమ్మాయిని కూడా అక్రమ సంబంధం పెట్టుకున్నందుకు ఆమె తల్లిదండ్రుల ముందర వాళ్ళ ఊళ్ళోనే నలుగురు చూస్తుండగా జుట్టు పట్టుకొని ఈడ్చి పరువు తియ్యాలి. సింపుల్‌గా రచ్చ రచ్చ చెయ్యాలన్నమాట. అప్పుడే వాళ్ళతో పాటు భయంతో ఇతరులు కూడా దారిలోకొస్తారు అంతేకానీ కనికరం చూపించు అంటూ బ్రతిమాలుతూ ఇలా పేపర్లలో ఇస్టోరీలు రాసుకుంటే వస్తుందా? :-))

తిరుమల గురించి కొన్ని నిజాలు....

 1. గుడి ఎంట్రన్స్‌లో మహద్వారానికి కుడివైపున వెంకటేశ్వర స్వామివారిని తలపై అనంతాళ్వారు కొట్టిన గుణపం ఉంటుంది. చిన్నపిల్లాడి రూపంలో ఉన్న స్వామివారిని ఆ రాడ్‌తో కొట్టడంతో స్వామివారి గడ్డంపై గాయమై రక్తమొస్తుంది. అప్పట్నుంచే స్వామి వారి గడ్డానికి గంధం పూయడమనే సాంప్రదాయం మొదలైంది. 


2. వెంకటేశ్వర స్వామి విగ్రహానికి  జుట్టు (రియల్ హెయిర్) ఉంటుంది. అస్సలు చిక్కు పడదని అంటారు. 
3. తిరుమలలో టెంపుల్ నుండి 23 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఒక గ్రామం ఉంటుంది. ఆ గ్రామస్థులకు తప్ప ఇతరులకు ప్రవేశం లేదు అక్కడికి. ఆ గ్రామస్థులు చాలా పద్ధతిగా ఉంటారు. స్త్రీలు బ్లౌజెస్ కూడా వేసుకోరు అంత పద్దతిగా ఉంటారు. అక్కడి నుండే స్వామికి వాడే పూలు తెస్తారు. అక్కడే తోట ఉంది. గర్భ గుడిలో ఉండే ప్రతీది ఆ గ్రామం నుండే వస్తుంది. పాలు, నెయ్యి, పూలు, వెన్న తదితర అన్నీ. 


4. స్వామివారు గర్భగుడి మధ్యలో ఉన్నట్టు కనిపిస్తారు కానీ నిజానికి ఆయన గర్భగుడి కుడివైపు కార్నర్‌లో ఉంటారు. బయటి నుండి గమనిస్తే ఈ విషయం మనకు తెలుస్తుంది. 

5. స్వామివారికి ప్రతీరోజూ క్రింద పంచె, పైన చీరతో అలంకరిస్తారు. దాదాపు 50 వేల ఖరీదు చేసే సేవ ఒకటి ఉంటుంది. ఆ సేవలో పాల్గొన్న దంపతులకు చీరను స్త్రీకి, పంచె పురుషునికి ఇస్తారు. చాలా తక్కువ టిక్కెట్స్ అమ్ముతారు ఇవి. 

6.  గర్భగుడిలో నుండి తీసి వేసిన పూలు అవీ అన్నీ అసలు బయటికి తీసుకు రారు. స్వామి వెనకాల జలపాతం ఉంటుంది. అందులో వెనక్కి చూడకుండా విసిరి వేస్తారు. 


7. స్వామి వారికి వీపు మీద ఎన్ని సార్లు తుడిచినా తడి ఉంటుంది. అలాగే అక్కడ చెవి పెట్టి వింటే సముద్రపు ఘోష వినిపిస్తుంది.

8. స్వామివారి గుండె మీద లక్ష్మీదేవి ఉంటుంది. ప్రతీ గురువారం నిజరూప దర్శనం టైమ్‌లో స్వామివారికి చందనంతో అలంకరిస్తారు. అది తీసివేసినప్పుడు లక్ష్మీదేవి అచ్చు అలానే వస్తుంది. దాన్ని అమ్ముతారు.  

9. చనిపోయినప్పుడు వెనక్కి చూడకుండా ఎలా కాలుస్తారో, అలాగే స్వామివారికి తీసేసిన పూలు మరియు అన్ని పదార్థాలూ అదే విధంగా పూజారి వారు వెనక్కి చూడకుండా స్వామి వెనక వేసేస్తారు. ఆ రోజంతా స్వామి వెనక చూడరు అని అంటారు. ఆ పూలు అన్నీ కూడా తిరుపతి నుండి ఇరవై కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న వేర్పేడు (కాలహస్తికి వెళ్ళేదారిలో) దగ్గర పైకి వస్తాయి.

10. స్వామివారి ముందర వెలిగే దీపాలు కొండెక్కవు. అవి ఎన్నివేల సంవత్సరాల నుండి వెలుగుతున్నాయో కూడా ఎవ్వరికీ తెలీదు. 

11. 1800 లో గుడిని పన్నెండు సంవత్సరాల పాటు మూసివేసి ఉండింది అంట. ఎవరో ఒక రాజు పన్నెండు మందిని గుడి దగ్గర తప్పు చేసినందుకు గానూ హతమార్చి గోడకు వేలాడదీశాడంటా. ఆ టైమ్‌లోనే విమాన వెంకటేశ్వర స్వామి వెలిసింది అంటారు. 

అమ్మాయిల హాస్టల్ - పార్ట్ 1

2006 వ సంవత్సరం. భాగ్యనగరం, అమీర్ పేట.
స్థలం: ఆర్ ఎస్ బ్రదర్స్ దగ్గర నుండి మైత్రీవనం దాకా ఉన్న చుట్టుపక్కల ఏరియా.

జెంట్స్ హాస్టల్ నెలకు Rs. 2500/-
లేడీస్ హాస్టల్ నెలకు Rs. 1750/-

అని రాసి ఉన్న ప్రకటన చూసి ఆగిపోయా. ఏమిటీ వివక్ష జెంట్స్‌కేమో ఒకరేటు, ఆడలేడీస్‌కు ఇంకో రేటా? నెలకు Rs. 2500/- రూపాయలు కడుతుంటేనే పిచుక గూళ్ళలాంటి క్యాబిన్లలో అరంగుళం గ్యాప్ కూడా లేకుండా వరుసగా పరుపులేసి కుక్కేస్తున్నారు అటువంటిది కేవలం Rs. 1750/- లు కొండకచో కొన్నిచోట్ల కేవలం రూ. 1500/- రూపాయలే తీసుకుంటున్న హాస్టల్లలో ఆడలేడీస్‌కు సౌకర్యాలు ఇంకెంత అధ్వాన్నంగా ఉండాలి అనిపించింది. జెంట్స్‌కన్నా దాదాపు వెయ్యి రూపాయలు తక్కువగా వసూలు చేస్తున్నప్పటికీ జెంట్స్ హాస్టల్స్ కన్నా చుట్టుపక్కల ఆడలేడీస్ హాస్టల్సే ఎక్కువగా ఉన్నాయి. ఇంత తేడా ఉన్నప్పటికీ హాస్టల్ నిర్వాహకులు ఆడలేడీస్ హాస్టల్లకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఎందుకిస్తున్నారు? ఎవరి వల్ల ఎక్కువ లాభం వస్తుంది? వాళ్ళు తిండి అంత తక్కువ తింటారా? ఎంత తక్కువ తింటే మాత్రం మరీ ఇంత భారీ తేడానా? లాభం లేదు. ఈ ఘోరకళిని నేను చూడలేను. విప్లవ శంఖం పూరించాలి. అన్నగారు పుట్టిన ఈ ఆంధ్రదేశంలో సాటి మగాడికి జరుగుతున్న ఈ అన్యాయాన్ని చూస్తూ కూడా ఊర్కునేదిలేదు. పిడికిలి బిగించాల్సిందే, ఈ వివక్షను అణగదొక్కాల్సిందే అనుకుంటూ ఆవేశంతో రూమ్‌కు వెళ్ళిపోయాను.

నలుగురి ఫ్రెండ్స్‌కు కూడా ఆవేశంగా విషయం చెప్పేసి నా ఆవేశాన్ని వాళ్ళకు ట్రాన్స్‌ఫర్ చేశాను. అందరం కూడా ముక్త కంఠంతో మనం ఇంకాసేపట్లో లేడీస్ హాస్టల్ చూడ్డానికి వెళ్తున్నాం అని బయలుదేరాం.

స్థలం: అమీర్ పేటలోని ఒక లేడీస్ హాస్టల్.

హాస్టల్ యజమానురాలు: ఏం కావాలి బాబు
నలుగురిలో ఒకడు: హాస్టల్
హా.య: ఇది లేడీస్ హాస్టల్ బాబు. జెంట్స్ కివ్వం
న.ఒ: ఎల్లుండి మా చెల్లి కంప్యూటర్ కోర్స్ నేర్చుకోవడానికి ఇక్కడికొస్తుందండీ. అందుకోసం ఈ ఏరియాలో తన కోసం మంచి హాస్టల్ వెతుకుతున్నాం. అందుకే ఓసారి మీ హాస్టల్ చూద్దామని వచ్చాం.
హా.య: ఓహ్...అలాగా.. అయితే నెలకు Rs. 1750/- కట్టాలి బాబు.
న.ఒ: నచ్చితే నెలకు కాకపోతే పదినెల్లకు ఒకేసారి కడతాం. కాకపోతే మీ హాస్టల్ ఒకసారి చూడాలి. చూడ్డానికి బాగుండి సౌకర్యవంతంగా ఉన్నట్టనిపిస్తేనే మా చెల్లిని జాయిన్ చేస్తాం.
హా.య: జెంట్స్‌ను అలౌ చెయ్యడానికి కుదర్దు బాబు.
న.ఒ: మరి బాగుందో లేదో ఎలా తెలుస్తుందండీ? రేప్పొద్దున జాయిన్ చేసిన తర్వాత మా బంగారు చెల్లికి, ముద్దుల చెల్లికి, చిట్టి చెల్లికి ఏ చిన్నకష్టమొచ్చినా మేము తట్టుకోలేం. హా (ఆయాస పడిపోతూ ఎదవ యాక్టింగ్)
హా.య: మీ నలుగురికీ కలిపి ఒకత్తే చెల్లి ఉందా?
అందరూ: అవునండీ అవును. అందుకేగా నలుగురమూ వచ్చాం.
హా.య: ఇదంతా ఎందుకుకానీ జెంట్స్‌ను లోపలికి అనుమతించడం కుదర్దుబాబు. ఆలోచించుకోండి.
న.ఒ: ఆలోచించుకునేదేమీలేదు. మీరు మాకు హాస్టల్ చూపించి నచ్చితేనే మా చెల్లిని ఇక్కడ చేర్పిస్తాం లేకపోతే వేరే హాస్టల్ వెతుక్కుంటాం ఖరాఖండిగా చెప్పేసి అందరం ఒక్కసారిగా వెనుదిరిగాం. 
వచ్చిన బేరం పోగొట్టుకోవడం ఎందుకని ఆగండి బాబు అంటూ పిలిచింది హాస్టల్ యజమానురాలు.
ఐడియా పారినట్టుందని మురిసిపోతూ అందరం మళ్ళీ హాస్టల్ వైపు తిరిగాం.

లోపలికెళ్ళి అమ్మాయిలకు చెప్పి వస్తాను మీరు హాస్టల్ చూడ్డానికి వస్తున్నారు కాసేపు వాళ్ళని ఏమనుకోవద్దని ఓ రెండు నిమిషాలాగండి అంటూ లోపలికి వెళ్ళింది.

రెండు నిమిషాల తర్వాత లోపలికెళ్ళాం.

అటాచ్డ్ బాత్ ఉన్న ఒక్కొక్క రూమ్‌లో మూడు మంచాలేసి ఉన్నాయి. అవి కూడా ఒకరికొకరికి ఇబ్బంది లేకుండా కాస్త దూర దూరంగా ఒక్కో గోడకు ఒక్కో మంచం. చదువుకోవడానికి, రాసుకోవడానికి వీలుగా కుర్చీలు బల్లలు.  చూడగానే కళ్ళలో నీళ్ళు, కోపం, బాధ, కసి, అసూయ, ఈర్ష్య అన్ని రకాల భావాలూ కలిగాయి.  దీనెమ్మ జీవితం మాకేమో పిచుక గూళ్ళూ, వీళ్ళకేమో ఇలా విశాలంగా. మాకేమో ఎక్కువ డబ్బులు, వీళ్ళకేమో తక్కువ డబ్బులు. అసలు ఇలాంటి హాస్టల్ ఒక్కటి దొరికినా కూడా నేను అనవసరంగా రూమ్ అద్దెకు తీస్కొని డబ్బులు వేస్ట్ చేసుకునేవాణ్ణి కాదు కదా అని బాధ కలిగింది కాసేపు. దేవుడా! ఈ వివక్షకు అడ్డుకట్ట పడేదెప్పుడు. ఏ మహానుభావుడొస్తాడనుకుంటూ "వస్తామండీ! అడ్వాన్స్ ఏమైనా కట్టమంటారా, లేకపోతే ఎల్లుండి మా చెల్లి వచ్చినప్పుడు మొత్తం ఒకేసారి కట్టి జాయిన్ చెయ్యమంటారా" అంటూ వాళ్ళ రిప్లై కోసం చూడకుండా బయటికి నడిచాం.

ఏంట్రా ఇది, వాళ్ళ హాస్టలేంట్రా అలా ఉంది. మన హాస్టల్ ఇలా చెండాలంగా ఉందేంట్రా. పైగా డబ్బులు కూడా తక్కువ. పోనీ అమ్మాయిలు తిండి మరీ అంత తక్కువ తింటారా?
ఏం తక్కువ తినడం రా బాబు. దొరికిందే ఛాన్స్ అని నా గర్ల్ ఫ్రెండ్ రెస్టారెంట్లో కుంభాలు కుంభాలు మేస్తుంది.
అలా ఎవరికి తోచిన విధంగా వాళ్ళు మాట్లాడుకుంటూ అసలు కారణం ఏమయ్యుంటుందబ్బా అని ఆలోచించుకుంటూ ఇంటికెళ్ళిపోయాం.


హైదరాబాదులో ఎక్కడ చూసినా ఇప్పటికీ ఈ వివక్ష కొనసాగుతూనే ఉంది. కారణమేంటో నేటికీ తెలియరాలేదు.

చెట్లెక్కడ నాటాలి?

పర్యావరణ దినోత్సవం రాగానే అందరూ చెట్లు నాటాలీ చెట్లు నాటాలీ అనేటోళ్ళే. ఇంతకీ ఎక్కడ నాటాలి చెట్లు. ఉండేదే కాస్తంత కొంప. ఆ కొంపలో సరిగ్గా సామాన్లు పెట్టుకోవడానికే జాగా సరిపోదు. ఇంక చెట్లెక్కడ నాటేదీ. పోనీ చెట్లు నాటాము అనుకుందాం. మొక్కలు నాటుతారు కానీ చెట్లు నాటేదేంట్రా ఎదవ అంటారా? తూచ్..అది ఓల్డ్ కుళ్ళు జోకు. ఇప్పుడు చెట్లు కూడా నాటొచ్చు. పోనీ కాసేపు చెట్లో/మొక్కలో ఏదోకటి అనుకుందాం.

అసలే రియలెస్టేట్ బూమ్ భూతంలా భారీగా ఉన్న ఈ రోజుల్లో ఇంటిముందు ఓ పేద్ద చెట్టు ఉంటే ఎంత నష్టం. అది ఎంత స్పేస్ ఆక్యుపై చేసుకుంటే అంత మేర మనం స్థలం నష్టపోవాలి. పైగా వాటివేర్లు మన ఇంటి క్రింది భాగంలోకి చొచ్చుకొని రావడం వలన ఇల్లు కూలిపోయే ఛాన్స్ కూడా ఉంది. పేద్దగా ఈదురు గాలులు వచ్చినప్పుడు అది ఎక్కడ విరిగి మన ఇంటి మీద పడుతుందోనని భయంతో చావాలి. రాలిపడిన ఆకుల్ని ప్రతిరోజూ ఎవడు శుభ్రం చేస్తాడు మీ బాబు చేస్తాడా అంటూ రిమోట్ గారు అప్పడాల కర్రతో వస్తారు. చెట్టు మీద పిట్టలన్నీ చేరి ఇంటి ముందర రెట్టలేస్తుంటే ఆ వాసన ఎవడు భరిస్తాడు. కొండకచో తెల్లచొక్కా వేసుకొని బయటికెళ్తున్నప్పుడు మన చొక్కాల మీద కూడా రెట్టవేసే ఛాన్స్ ఉంది. ప్రొద్దున్నే హాయిగా ఎనిమిదిగంటలదాకా నిద్రపోదామనుకుంటే తెల్లారి ఐదునుంచే చెట్టుమీది కాకుల గోల. అందుకే చెట్టు పక్కింటోడి స్థలంలో ఉండాలి నీడ మాత్రం మన ఇంట్లో ఉండాలి.

ఎహే...ఆ మాత్రం చెట్టు నాటడానికి స్థలానికి గతిలేనోడివి ఇంటి ముందర చిన్న చిన్న పూల  మొక్కలు నాటుకోవోయ్.

పూల మొక్కలు నాటితే పాములొస్తాయ్, పశువులొచ్చి మేస్తాయ్, పక్కింటి పిల్లలొచ్చి పూలన్నీ కోసుకుపోతారు.మొక్క నాటి, నీళ్ళు పోసి ఎవరికో దానం చెయ్యడం నాకిష్టముండదు. అందుకే నేను నాట.

ఒక కుండీ కొనుక్కొని అందులో ఓ తులసి మొక్క నాటుకోరా బాబు. నువ్వూ నీ ఎదవ గోల విన్లేక ఛస్తున్నాం.

అదైతే ఓకే. ప్రస్తుతానికి అదే చేస్తున్నా. :-)

ఇప్పుడు ఇదొక పెద్ద సమస్య...

బడి వేళల్లోమార్పులు...హుమ్మ్... ఉదయం తొమ్మిది నుండి సాయంత్రం నాలుగున్నర వరకు.

నాకు గుర్తున్నంతవరకు నా చిన్నప్పుడు కూడా ఇలానే ఉండేది. తర్వాత మార్చారనుకుంటా. అప్పట్లో ఇంటెర్వెల్ వచ్చినా సరే నాలుగైదు ఓవర్లు క్రికెట్ ఆడేవాళ్ళం. మధ్యాహ్నం అన్నం తిన్నాక బోల్డంత టైమ్, ఆ టైమ్‌లో ఫైటింగాట ఆడుకునేవాళ్ళం.

ప్చ్.. పాపం ఇప్పటి వాళ్ళకు అటువంటి ఛాన్సుల్లేవు.

మొన్న ఇంటికెళ్ళినప్పుడు అడిగాను. బడివేళల్లో మార్పులంటున్నారు ముందు బెస్టా ఇప్పుడు బెస్టా అని.

బడివేళలు ఎట్టా ఉన్నాగానీ ఈ మధ్య మేం ఎక్కువ సేపు పిల్లల్ని బయట ఆడుకోనివ్వట్లేదు బాబు.

ఏం? ఎందుకని?

ఆడపిల్లలు చెడిపోతున్నారు సార్. ఎక్కువ సేపు బయటికి వదిలిపెడితే ప్రేమని, దోమని, అదని, ఇదనీ... అందుకే అందర్నీ కాంపౌండ్ దాటనీకుండా మా కళ్ళముందే కాసేపు ఏ ఆటలు ఆడుకుంటారో ఆడుకోండని కాపల కాస్తున్నాం. 

హుమ్మ్...వాళ్ళు చెప్పిందీ నిజమే పాపం. ఎనిమిదో తరగతిలోనే ప్రేమనీ, దోమనీ చెట్లవెంటా, పుట్టల వెంటా తిరిగి ఆ విషయం బయట పడ్డాక పెద్దలు మందలిస్తే ఆవేశంలో ఆ పిల్లలు ఆత్మహత్య చేసుకున్న సంఘటనలు అంతకు ముందు జరిగాయి. పైగా పల్లెటూరు కాబట్టి ఏ తప్పు జరిగినా అయ్యవార్ల మీదకే వస్తుంది. ఎవరి భయం వాళ్ళది.

నా చిన్నప్పుడు కూడా ఆరో తరగతి నుంచే లవ్ లెటర్లూ గట్రా మార్పిడి జరిగేది కానీ అది అప్పట్లో ఎవ్వరి మీదా పెద్దగా ప్రభావం చూపేది కాదు. పైగా క్లాస్ రూమ్ వరకే పరిమితమయ్యేది.

ఇప్పుడు అందరికీ సెల్ ఫోన్లూ, కంప్యూటర్లు, ఐపాడ్లు ఇతరత్రా ఎలక్ట్రానిక్ సాధనాలు వచ్చిచేరాయి. ఎస్సెమ్మెస్సులూ, మిస్సుడు కాల్సూ, గంటల తరబడి ఫోన్లో సొల్లు, మళ్ళీ ఫోన్లో ఇంటర్నెట్టూ ఒకటా రెండా. ఇప్పుడు ఇదొక పెద్ద సమస్య అయ్యి కూర్చుంది.