స్పేస్ మేనేజ్‌మెంట్ ట్రైనింగ్ కోర్స్. Only for ఆడలేడీస్..

లంకంత కొంప ఉంటుంది, అయినా సరే ఇంట్లో సూదిమొన మోపడానికి కూడా చోటుండదు. బీరవానిండా ఖాళీలేకుండా చీరలన్నీ మూలుగుతుంటాయి, అయినా సరే కొత్త చీరలు కొనాల్సిందే. బజార్లో దొరికే అడ్డమైన చైనా వస్తువులన్నిటినీ కొనేసి ఇంటిని మొత్తం చెత్త కుప్పగా మారుస్తారు. మళ్ళీ అది కవర్ చేసుకోవడానికి ఆ కొన్న వస్తువులన్నిటినీ ఎక్కడ చోటు దొరికితే అక్కడ సర్దేసి చూశారా ఇళ్ళు మొత్తం ఎలా సర్దామో అంటూ ఓ తెగ పన్జేసినట్టు బిల్డప్ ఇస్తూ ఇంటాయన మీద రంకెలేస్తుంటారు. ఈ పాటికే మీకు క్లియర్‍గా అర్థమయ్యుండాలి నేను ఏం మాట్లాడుతున్నానో ఎవరి గురించి మాట్లాడుతున్నానో...

ఈ ఆడలేడీస్ సైకాలజీనే అంత. చీర కొంటే రోడ్డురోలర్ ఫ్రీ అంటే చాలు, రోడ్డురోలర్ పెట్టుకోవడానికి కొంపలో చోటుందా లేదా అన్నది అనవసరం చీరని కొనిపడేస్తారు. ఇంట్లో ఎంత చోటుందో పరిగణలోకి తీసుకోకుండా దార్లో దొరికే అడ్డమైన వస్తువులన్నిటినీ కొనేసి జానెడంత కొంప ఏ మూలకూ చాల్లేదు ఓ పేద్ద బంగ్లా కొనండి అని ఒత్తిడి తెస్తుంటారు. తీరా ఆ పెద్ద బంగ్లా అయినా సరిపోతుందా అంటే ఊహూ...అది కూడా ఏ మూలకూ చాలదు. మళ్ళీ ఆ బంగ్లా క్లీన్ చెయ్యడం చేతకాక పదిమంది పనిమనుషులకు మెయెంటెనెన్స్ రూపంలో డబ్బులు బొక్క. సరిగ్గా ఈ వీక్‌నెస్‌ను క్యాష్ చేస్కోవడానికే చైనా వాడు చెత్తలో పడేసిన చెత్తనంతా మనదేశానికి తరలిస్తూ వీళ్ళ ద్వారా కొనిపిస్తున్నాడు.

అందుకే ఈ పరిణామం వల్ల దేశం చాలా క్లిష్ట పరిస్థితుల్లో పడబోతోందని గ్రహించి, పన్లో పనిగా మగజెంట్స్ రక్షణార్థం, ఆడలేడీస్‌కు ఈ స్పేస్ మేనేజ్‌మెంట్ ట్రైనింగ్ కోర్స్ ప్రారంభిస్తున్నాం.

ఈ శిక్షణ ఎలా ఉండబోతోంది, ఎంత ఫీజు తీస్కుంటారు, ట్రైనింగ్ ఎక్కడ ఇస్తారు, నిర్వాహకులు ఎవరెవరు తదితర వివరాలన్నిటినీ ఈ కోర్సు ప్రారంభించడానికి ముఖ్య కారకులైన అచంగ గారిని అడగండి. 

ఇష్టంలో అయిష్టం

అన్యా పోస్ట్ చదివొచ్చావా తాగినోడిలా మాట్లాడుతున్నావ్ ఆ టైటిలేంటీ? ఇష్టంలో అయిష్టం ఏంటీ సాంబార్‌లో టీపొడిలాగా అంటారా...కికికి ఏమో నాకు తెలీదు మరి.

నాకు కొన్ని విషయాలు ఇష్టమేగానీ చేసేటప్పుడు ఎందుకో అయిష్టం.

అ) చేతికి కుంకుమౌతుందని స్వతహాగా నేను బొట్టు పెట్టుకోను. గుళ్ళో పూజారినో లేదా పక్కన ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా ఉంటే వారిని పెట్టమని చెబుతా...ఈ రెండూ కుదరనప్పుడు అలానే గుళ్ళోనుంచి బొట్టులేకుండానే బయటికి వచ్చేస్తా... చాలాసార్లు స్వతహాగా పెట్టుకోవడానికి శతవిధాలా ప్రయత్నించాను కానీ ఎందుకో మనసు ఎదురుతిరిగి అస్సలు మాట వినదు. మనస్పూర్తిగా చేయని పని చేయడం ఎందుకని లైట్ తీస్కుంటుంటాను. నిజానికి మన ఆంధ్రాలో కన్నా తమిళనాడులోని పూజారులు చక్కగా బొట్టు పెట్టేవారు. రెండు వేళ్ళతో తెల్లబొట్టు ఒకటి పెట్టి, దానిపైన కుంకుమ పెట్టి దీవించేవారు. అఫ్‌కోర్స్, కుంకుమొక్కటే కాదు, చేతికి పౌడరయ్యి చిరాగ్గా ఉంటోందని మొహానికి పౌడర్ రాస్కోవడం కూడా పది, పదిహేనేళ్ళ క్రితమే బ్యాన్ చేశా. చిన్నప్పుడంటే అమ్మ మొహానికి పౌడర్ రాసి తలదువ్వి చక్కగా స్కూల్‌కు ముస్తాబు చేసేది కాబట్టి ఓకే.  అదే ఇప్పుడైతే సెలూన్‌లో మంగలి పూస్తే సరి లేకపోతే ఆ మొహం అంతే. :-)

ఆ) సాష్టాంగ నమస్కారం. అందరూ దేవుని ఎదుట నీవే దిక్కు అని సాష్టాంగపడి నమస్కరిస్తుంటారు. కానీ, ఇక్కడ కూడా అంతే. నా మనస్సు నో నో అని చెప్పి దూరంగా లాక్కెళ్ళిపోతుంది. ఆ మాటకొస్తే, నిజానికి ఈ మధ్య కొంచెం తిన్నగా దేవునికి రెండు చేతులూ జోడించి నమస్కారం పెడుతున్నాను కానీ, అదే అంతకుముందైతే రజనీ స్టైల్‌ను బాలయ్య ఇమిటేట్ చేసినట్టుగా చండాలంగా ఉండేది నా నమస్కారం.

ఇ) పెద్దల కాళ్ళకు నమస్కరించడం. అందరూ ఎంతో చక్కగా పెద్దల కాళ్ళకు నమస్కరించి ఆశీర్వాదాలు తీస్కుంటుంటారు. దేవుని ఎదుట సాష్టాంగ నమస్కారం చేయడానికే గోల చేసే మనస్సు ఇక్కడ మాత్రం ఊర్కనే ఎందుకుంటుందీ, ఇంకాసేపు ఇక్కడే ఉంటే బలవంతంగా నిన్ను తోసేస్తార్రోయ్ అంటూ బరా బరా దూరంగా జనావసం లేని ప్రాంతంలోకి లాక్కెళ్ళిపోతుంది.

నిజానికి పైవన్నిటికీ నేను వ్యతిరేకం కాదు. చేయడానికి అన్నీ ఇష్టమే. ఎందుకో తెలీదు మనసు మాత్రం అయిష్టం అంటుంది. అవసరాన్ని వీలును బట్టి హోమాలు, వ్రతాలు గట్రా చేయిస్తుంటాను. ఇక్కడ కూడా వాటిల్లో ప్రత్యక్షంగా పాల్గొనడానికి ఒప్పుకోదు మనస్సు. దూరంగా ఎవరైనా నా పేరు చెప్పి చేస్తే ఓకే... అందుకే, గుడికెళ్తే వీటిల్లో ఏదో ఒకటి చేయాల్సివస్తుందని వెళ్ళడానికి ఇష్టపడను. పేరెంట్స్, ఫ్రెండ్స్ లాక్కెళ్ళినప్పుడు వెళ్ళినవే ఎక్కువ. :-)

ఇంతకీ మీకు కూడా ఇలాంటి "ఇష్టంలో అయిష్టాలు" ఏవైనా ఉన్నాయా?

పరిష్కారమేంటీ?.........

ఇట్టాంటి సమస్యలు రియల్ లైఫ్‌లో చూశాను. వాటిని చాలావరకు పెద్దలే పరిష్కరించారు. కానీ ఈ సమస్యలో ఆమెకు తల్లిదండ్రుల సపోర్ట్ లేకపోవడమే మైనస్. నేను చూసినవాటిల్లో తల్లిదండ్రులే కూతుర్ని దగ్గరికి తీస్కొని మా అమ్మాయిని కాపురానికి పంపం అని తెగేసి చెప్పి అబ్బాయి తల్లిదండ్రులని దిగొచ్చేలా చేశారు (అమ్మాయిదే తప్పు అయినప్పటికీ). సీన్ ఇంతదూరం వచ్చాక పరువు ప్రతిష్టలు అంటూ వేళ్ళాడకూడదు. బజార్న ఈడ్చి పెద్దల పంచాయితీ పెట్టించాలి. అవతలి అమ్మాయిని కూడా అక్రమ సంబంధం పెట్టుకున్నందుకు ఆమె తల్లిదండ్రుల ముందర వాళ్ళ ఊళ్ళోనే నలుగురు చూస్తుండగా జుట్టు పట్టుకొని ఈడ్చి పరువు తియ్యాలి. సింపుల్‌గా రచ్చ రచ్చ చెయ్యాలన్నమాట. అప్పుడే వాళ్ళతో పాటు భయంతో ఇతరులు కూడా దారిలోకొస్తారు అంతేకానీ కనికరం చూపించు అంటూ బ్రతిమాలుతూ ఇలా పేపర్లలో ఇస్టోరీలు రాసుకుంటే వస్తుందా? :-))

తిరుమల గురించి కొన్ని నిజాలు....

 1. గుడి ఎంట్రన్స్‌లో మహద్వారానికి కుడివైపున వెంకటేశ్వర స్వామివారిని తలపై అనంతాళ్వారు కొట్టిన గుణపం ఉంటుంది. చిన్నపిల్లాడి రూపంలో ఉన్న స్వామివారిని ఆ రాడ్‌తో కొట్టడంతో స్వామివారి గడ్డంపై గాయమై రక్తమొస్తుంది. అప్పట్నుంచే స్వామి వారి గడ్డానికి గంధం పూయడమనే సాంప్రదాయం మొదలైంది. 


2. వెంకటేశ్వర స్వామి విగ్రహానికి  జుట్టు (రియల్ హెయిర్) ఉంటుంది. అస్సలు చిక్కు పడదని అంటారు. 
3. తిరుమలలో టెంపుల్ నుండి 23 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఒక గ్రామం ఉంటుంది. ఆ గ్రామస్థులకు తప్ప ఇతరులకు ప్రవేశం లేదు అక్కడికి. ఆ గ్రామస్థులు చాలా పద్ధతిగా ఉంటారు. స్త్రీలు బ్లౌజెస్ కూడా వేసుకోరు అంత పద్దతిగా ఉంటారు. అక్కడి నుండే స్వామికి వాడే పూలు తెస్తారు. అక్కడే తోట ఉంది. గర్భ గుడిలో ఉండే ప్రతీది ఆ గ్రామం నుండే వస్తుంది. పాలు, నెయ్యి, పూలు, వెన్న తదితర అన్నీ. 


4. స్వామివారు గర్భగుడి మధ్యలో ఉన్నట్టు కనిపిస్తారు కానీ నిజానికి ఆయన గర్భగుడి కుడివైపు కార్నర్‌లో ఉంటారు. బయటి నుండి గమనిస్తే ఈ విషయం మనకు తెలుస్తుంది. 

5. స్వామివారికి ప్రతీరోజూ క్రింద పంచె, పైన చీరతో అలంకరిస్తారు. దాదాపు 50 వేల ఖరీదు చేసే సేవ ఒకటి ఉంటుంది. ఆ సేవలో పాల్గొన్న దంపతులకు చీరను స్త్రీకి, పంచె పురుషునికి ఇస్తారు. చాలా తక్కువ టిక్కెట్స్ అమ్ముతారు ఇవి. 

6.  గర్భగుడిలో నుండి తీసి వేసిన పూలు అవీ అన్నీ అసలు బయటికి తీసుకు రారు. స్వామి వెనకాల జలపాతం ఉంటుంది. అందులో వెనక్కి చూడకుండా విసిరి వేస్తారు. 


7. స్వామి వారికి వీపు మీద ఎన్ని సార్లు తుడిచినా తడి ఉంటుంది. అలాగే అక్కడ చెవి పెట్టి వింటే సముద్రపు ఘోష వినిపిస్తుంది.

8. స్వామివారి గుండె మీద లక్ష్మీదేవి ఉంటుంది. ప్రతీ గురువారం నిజరూప దర్శనం టైమ్‌లో స్వామివారికి చందనంతో అలంకరిస్తారు. అది తీసివేసినప్పుడు లక్ష్మీదేవి అచ్చు అలానే వస్తుంది. దాన్ని అమ్ముతారు.  

9. చనిపోయినప్పుడు వెనక్కి చూడకుండా ఎలా కాలుస్తారో, అలాగే స్వామివారికి తీసేసిన పూలు మరియు అన్ని పదార్థాలూ అదే విధంగా పూజారి వారు వెనక్కి చూడకుండా స్వామి వెనక వేసేస్తారు. ఆ రోజంతా స్వామి వెనక చూడరు అని అంటారు. ఆ పూలు అన్నీ కూడా తిరుపతి నుండి ఇరవై కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న వేర్పేడు (కాలహస్తికి వెళ్ళేదారిలో) దగ్గర పైకి వస్తాయి.

10. స్వామివారి ముందర వెలిగే దీపాలు కొండెక్కవు. అవి ఎన్నివేల సంవత్సరాల నుండి వెలుగుతున్నాయో కూడా ఎవ్వరికీ తెలీదు. 

11. 1800 లో గుడిని పన్నెండు సంవత్సరాల పాటు మూసివేసి ఉండింది అంట. ఎవరో ఒక రాజు పన్నెండు మందిని గుడి దగ్గర తప్పు చేసినందుకు గానూ హతమార్చి గోడకు వేలాడదీశాడంటా. ఆ టైమ్‌లోనే విమాన వెంకటేశ్వర స్వామి వెలిసింది అంటారు. 

అమ్మాయిల హాస్టల్ - పార్ట్ 1

2006 వ సంవత్సరం. భాగ్యనగరం, అమీర్ పేట.
స్థలం: ఆర్ ఎస్ బ్రదర్స్ దగ్గర నుండి మైత్రీవనం దాకా ఉన్న చుట్టుపక్కల ఏరియా.

జెంట్స్ హాస్టల్ నెలకు Rs. 2500/-
లేడీస్ హాస్టల్ నెలకు Rs. 1750/-

అని రాసి ఉన్న ప్రకటన చూసి ఆగిపోయా. ఏమిటీ వివక్ష జెంట్స్‌కేమో ఒకరేటు, ఆడలేడీస్‌కు ఇంకో రేటా? నెలకు Rs. 2500/- రూపాయలు కడుతుంటేనే పిచుక గూళ్ళలాంటి క్యాబిన్లలో అరంగుళం గ్యాప్ కూడా లేకుండా వరుసగా పరుపులేసి కుక్కేస్తున్నారు అటువంటిది కేవలం Rs. 1750/- లు కొండకచో కొన్నిచోట్ల కేవలం రూ. 1500/- రూపాయలే తీసుకుంటున్న హాస్టల్లలో ఆడలేడీస్‌కు సౌకర్యాలు ఇంకెంత అధ్వాన్నంగా ఉండాలి అనిపించింది. జెంట్స్‌కన్నా దాదాపు వెయ్యి రూపాయలు తక్కువగా వసూలు చేస్తున్నప్పటికీ జెంట్స్ హాస్టల్స్ కన్నా చుట్టుపక్కల ఆడలేడీస్ హాస్టల్సే ఎక్కువగా ఉన్నాయి. ఇంత తేడా ఉన్నప్పటికీ హాస్టల్ నిర్వాహకులు ఆడలేడీస్ హాస్టల్లకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఎందుకిస్తున్నారు? ఎవరి వల్ల ఎక్కువ లాభం వస్తుంది? వాళ్ళు తిండి అంత తక్కువ తింటారా? ఎంత తక్కువ తింటే మాత్రం మరీ ఇంత భారీ తేడానా? లాభం లేదు. ఈ ఘోరకళిని నేను చూడలేను. విప్లవ శంఖం పూరించాలి. అన్నగారు పుట్టిన ఈ ఆంధ్రదేశంలో సాటి మగాడికి జరుగుతున్న ఈ అన్యాయాన్ని చూస్తూ కూడా ఊర్కునేదిలేదు. పిడికిలి బిగించాల్సిందే, ఈ వివక్షను అణగదొక్కాల్సిందే అనుకుంటూ ఆవేశంతో రూమ్‌కు వెళ్ళిపోయాను.

నలుగురి ఫ్రెండ్స్‌కు కూడా ఆవేశంగా విషయం చెప్పేసి నా ఆవేశాన్ని వాళ్ళకు ట్రాన్స్‌ఫర్ చేశాను. అందరం కూడా ముక్త కంఠంతో మనం ఇంకాసేపట్లో లేడీస్ హాస్టల్ చూడ్డానికి వెళ్తున్నాం అని బయలుదేరాం.

స్థలం: అమీర్ పేటలోని ఒక లేడీస్ హాస్టల్.

హాస్టల్ యజమానురాలు: ఏం కావాలి బాబు
నలుగురిలో ఒకడు: హాస్టల్
హా.య: ఇది లేడీస్ హాస్టల్ బాబు. జెంట్స్ కివ్వం
న.ఒ: ఎల్లుండి మా చెల్లి కంప్యూటర్ కోర్స్ నేర్చుకోవడానికి ఇక్కడికొస్తుందండీ. అందుకోసం ఈ ఏరియాలో తన కోసం మంచి హాస్టల్ వెతుకుతున్నాం. అందుకే ఓసారి మీ హాస్టల్ చూద్దామని వచ్చాం.
హా.య: ఓహ్...అలాగా.. అయితే నెలకు Rs. 1750/- కట్టాలి బాబు.
న.ఒ: నచ్చితే నెలకు కాకపోతే పదినెల్లకు ఒకేసారి కడతాం. కాకపోతే మీ హాస్టల్ ఒకసారి చూడాలి. చూడ్డానికి బాగుండి సౌకర్యవంతంగా ఉన్నట్టనిపిస్తేనే మా చెల్లిని జాయిన్ చేస్తాం.
హా.య: జెంట్స్‌ను అలౌ చెయ్యడానికి కుదర్దు బాబు.
న.ఒ: మరి బాగుందో లేదో ఎలా తెలుస్తుందండీ? రేప్పొద్దున జాయిన్ చేసిన తర్వాత మా బంగారు చెల్లికి, ముద్దుల చెల్లికి, చిట్టి చెల్లికి ఏ చిన్నకష్టమొచ్చినా మేము తట్టుకోలేం. హా (ఆయాస పడిపోతూ ఎదవ యాక్టింగ్)
హా.య: మీ నలుగురికీ కలిపి ఒకత్తే చెల్లి ఉందా?
అందరూ: అవునండీ అవును. అందుకేగా నలుగురమూ వచ్చాం.
హా.య: ఇదంతా ఎందుకుకానీ జెంట్స్‌ను లోపలికి అనుమతించడం కుదర్దుబాబు. ఆలోచించుకోండి.
న.ఒ: ఆలోచించుకునేదేమీలేదు. మీరు మాకు హాస్టల్ చూపించి నచ్చితేనే మా చెల్లిని ఇక్కడ చేర్పిస్తాం లేకపోతే వేరే హాస్టల్ వెతుక్కుంటాం ఖరాఖండిగా చెప్పేసి అందరం ఒక్కసారిగా వెనుదిరిగాం. 
వచ్చిన బేరం పోగొట్టుకోవడం ఎందుకని ఆగండి బాబు అంటూ పిలిచింది హాస్టల్ యజమానురాలు.
ఐడియా పారినట్టుందని మురిసిపోతూ అందరం మళ్ళీ హాస్టల్ వైపు తిరిగాం.

లోపలికెళ్ళి అమ్మాయిలకు చెప్పి వస్తాను మీరు హాస్టల్ చూడ్డానికి వస్తున్నారు కాసేపు వాళ్ళని ఏమనుకోవద్దని ఓ రెండు నిమిషాలాగండి అంటూ లోపలికి వెళ్ళింది.

రెండు నిమిషాల తర్వాత లోపలికెళ్ళాం.

అటాచ్డ్ బాత్ ఉన్న ఒక్కొక్క రూమ్‌లో మూడు మంచాలేసి ఉన్నాయి. అవి కూడా ఒకరికొకరికి ఇబ్బంది లేకుండా కాస్త దూర దూరంగా ఒక్కో గోడకు ఒక్కో మంచం. చదువుకోవడానికి, రాసుకోవడానికి వీలుగా కుర్చీలు బల్లలు.  చూడగానే కళ్ళలో నీళ్ళు, కోపం, బాధ, కసి, అసూయ, ఈర్ష్య అన్ని రకాల భావాలూ కలిగాయి.  దీనెమ్మ జీవితం మాకేమో పిచుక గూళ్ళూ, వీళ్ళకేమో ఇలా విశాలంగా. మాకేమో ఎక్కువ డబ్బులు, వీళ్ళకేమో తక్కువ డబ్బులు. అసలు ఇలాంటి హాస్టల్ ఒక్కటి దొరికినా కూడా నేను అనవసరంగా రూమ్ అద్దెకు తీస్కొని డబ్బులు వేస్ట్ చేసుకునేవాణ్ణి కాదు కదా అని బాధ కలిగింది కాసేపు. దేవుడా! ఈ వివక్షకు అడ్డుకట్ట పడేదెప్పుడు. ఏ మహానుభావుడొస్తాడనుకుంటూ "వస్తామండీ! అడ్వాన్స్ ఏమైనా కట్టమంటారా, లేకపోతే ఎల్లుండి మా చెల్లి వచ్చినప్పుడు మొత్తం ఒకేసారి కట్టి జాయిన్ చెయ్యమంటారా" అంటూ వాళ్ళ రిప్లై కోసం చూడకుండా బయటికి నడిచాం.

ఏంట్రా ఇది, వాళ్ళ హాస్టలేంట్రా అలా ఉంది. మన హాస్టల్ ఇలా చెండాలంగా ఉందేంట్రా. పైగా డబ్బులు కూడా తక్కువ. పోనీ అమ్మాయిలు తిండి మరీ అంత తక్కువ తింటారా?
ఏం తక్కువ తినడం రా బాబు. దొరికిందే ఛాన్స్ అని నా గర్ల్ ఫ్రెండ్ రెస్టారెంట్లో కుంభాలు కుంభాలు మేస్తుంది.
అలా ఎవరికి తోచిన విధంగా వాళ్ళు మాట్లాడుకుంటూ అసలు కారణం ఏమయ్యుంటుందబ్బా అని ఆలోచించుకుంటూ ఇంటికెళ్ళిపోయాం.


హైదరాబాదులో ఎక్కడ చూసినా ఇప్పటికీ ఈ వివక్ష కొనసాగుతూనే ఉంది. కారణమేంటో నేటికీ తెలియరాలేదు.

చెట్లెక్కడ నాటాలి?

పర్యావరణ దినోత్సవం రాగానే అందరూ చెట్లు నాటాలీ చెట్లు నాటాలీ అనేటోళ్ళే. ఇంతకీ ఎక్కడ నాటాలి చెట్లు. ఉండేదే కాస్తంత కొంప. ఆ కొంపలో సరిగ్గా సామాన్లు పెట్టుకోవడానికే జాగా సరిపోదు. ఇంక చెట్లెక్కడ నాటేదీ. పోనీ చెట్లు నాటాము అనుకుందాం. మొక్కలు నాటుతారు కానీ చెట్లు నాటేదేంట్రా ఎదవ అంటారా? తూచ్..అది ఓల్డ్ కుళ్ళు జోకు. ఇప్పుడు చెట్లు కూడా నాటొచ్చు. పోనీ కాసేపు చెట్లో/మొక్కలో ఏదోకటి అనుకుందాం.

అసలే రియలెస్టేట్ బూమ్ భూతంలా భారీగా ఉన్న ఈ రోజుల్లో ఇంటిముందు ఓ పేద్ద చెట్టు ఉంటే ఎంత నష్టం. అది ఎంత స్పేస్ ఆక్యుపై చేసుకుంటే అంత మేర మనం స్థలం నష్టపోవాలి. పైగా వాటివేర్లు మన ఇంటి క్రింది భాగంలోకి చొచ్చుకొని రావడం వలన ఇల్లు కూలిపోయే ఛాన్స్ కూడా ఉంది. పేద్దగా ఈదురు గాలులు వచ్చినప్పుడు అది ఎక్కడ విరిగి మన ఇంటి మీద పడుతుందోనని భయంతో చావాలి. రాలిపడిన ఆకుల్ని ప్రతిరోజూ ఎవడు శుభ్రం చేస్తాడు మీ బాబు చేస్తాడా అంటూ రిమోట్ గారు అప్పడాల కర్రతో వస్తారు. చెట్టు మీద పిట్టలన్నీ చేరి ఇంటి ముందర రెట్టలేస్తుంటే ఆ వాసన ఎవడు భరిస్తాడు. కొండకచో తెల్లచొక్కా వేసుకొని బయటికెళ్తున్నప్పుడు మన చొక్కాల మీద కూడా రెట్టవేసే ఛాన్స్ ఉంది. ప్రొద్దున్నే హాయిగా ఎనిమిదిగంటలదాకా నిద్రపోదామనుకుంటే తెల్లారి ఐదునుంచే చెట్టుమీది కాకుల గోల. అందుకే చెట్టు పక్కింటోడి స్థలంలో ఉండాలి నీడ మాత్రం మన ఇంట్లో ఉండాలి.

ఎహే...ఆ మాత్రం చెట్టు నాటడానికి స్థలానికి గతిలేనోడివి ఇంటి ముందర చిన్న చిన్న పూల  మొక్కలు నాటుకోవోయ్.

పూల మొక్కలు నాటితే పాములొస్తాయ్, పశువులొచ్చి మేస్తాయ్, పక్కింటి పిల్లలొచ్చి పూలన్నీ కోసుకుపోతారు.మొక్క నాటి, నీళ్ళు పోసి ఎవరికో దానం చెయ్యడం నాకిష్టముండదు. అందుకే నేను నాట.

ఒక కుండీ కొనుక్కొని అందులో ఓ తులసి మొక్క నాటుకోరా బాబు. నువ్వూ నీ ఎదవ గోల విన్లేక ఛస్తున్నాం.

అదైతే ఓకే. ప్రస్తుతానికి అదే చేస్తున్నా. :-)

ఇప్పుడు ఇదొక పెద్ద సమస్య...

బడి వేళల్లోమార్పులు...హుమ్మ్... ఉదయం తొమ్మిది నుండి సాయంత్రం నాలుగున్నర వరకు.

నాకు గుర్తున్నంతవరకు నా చిన్నప్పుడు కూడా ఇలానే ఉండేది. తర్వాత మార్చారనుకుంటా. అప్పట్లో ఇంటెర్వెల్ వచ్చినా సరే నాలుగైదు ఓవర్లు క్రికెట్ ఆడేవాళ్ళం. మధ్యాహ్నం అన్నం తిన్నాక బోల్డంత టైమ్, ఆ టైమ్‌లో ఫైటింగాట ఆడుకునేవాళ్ళం.

ప్చ్.. పాపం ఇప్పటి వాళ్ళకు అటువంటి ఛాన్సుల్లేవు.

మొన్న ఇంటికెళ్ళినప్పుడు అడిగాను. బడివేళల్లో మార్పులంటున్నారు ముందు బెస్టా ఇప్పుడు బెస్టా అని.

బడివేళలు ఎట్టా ఉన్నాగానీ ఈ మధ్య మేం ఎక్కువ సేపు పిల్లల్ని బయట ఆడుకోనివ్వట్లేదు బాబు.

ఏం? ఎందుకని?

ఆడపిల్లలు చెడిపోతున్నారు సార్. ఎక్కువ సేపు బయటికి వదిలిపెడితే ప్రేమని, దోమని, అదని, ఇదనీ... అందుకే అందర్నీ కాంపౌండ్ దాటనీకుండా మా కళ్ళముందే కాసేపు ఏ ఆటలు ఆడుకుంటారో ఆడుకోండని కాపల కాస్తున్నాం. 

హుమ్మ్...వాళ్ళు చెప్పిందీ నిజమే పాపం. ఎనిమిదో తరగతిలోనే ప్రేమనీ, దోమనీ చెట్లవెంటా, పుట్టల వెంటా తిరిగి ఆ విషయం బయట పడ్డాక పెద్దలు మందలిస్తే ఆవేశంలో ఆ పిల్లలు ఆత్మహత్య చేసుకున్న సంఘటనలు అంతకు ముందు జరిగాయి. పైగా పల్లెటూరు కాబట్టి ఏ తప్పు జరిగినా అయ్యవార్ల మీదకే వస్తుంది. ఎవరి భయం వాళ్ళది.

నా చిన్నప్పుడు కూడా ఆరో తరగతి నుంచే లవ్ లెటర్లూ గట్రా మార్పిడి జరిగేది కానీ అది అప్పట్లో ఎవ్వరి మీదా పెద్దగా ప్రభావం చూపేది కాదు. పైగా క్లాస్ రూమ్ వరకే పరిమితమయ్యేది.

ఇప్పుడు అందరికీ సెల్ ఫోన్లూ, కంప్యూటర్లు, ఐపాడ్లు ఇతరత్రా ఎలక్ట్రానిక్ సాధనాలు వచ్చిచేరాయి. ఎస్సెమ్మెస్సులూ, మిస్సుడు కాల్సూ, గంటల తరబడి ఫోన్లో సొల్లు, మళ్ళీ ఫోన్లో ఇంటర్నెట్టూ ఒకటా రెండా. ఇప్పుడు ఇదొక పెద్ద సమస్య అయ్యి కూర్చుంది.

ద...ద...ద...ద...ద...దరువు...

మధ్నాహ్నం ఒకటిన్నర. ఏమి చెయ్యాలి. ఈ ఎండలో పడి బస్సులో ప్రయాణమా లేదా హాయిగా సినిమా చూసి సాయంత్రం చల్లగాలిలో ప్రయాణమా ఆలోచించుకుంటూ ఆలోచించుకుంటూ ఏదో ఒక సినిమానే చూసి పోదాం అని దగ్గర్లో ఉన్న థియేటర్ వైపు అడుగులేశాను. అధినాయకుడు, దరువు రెండు సినిమాలాడ్తున్నాయి అక్కడ. రివ్యూల్లో రెండూ రాడ్డు సినిమాలే అని చదివాను. మరి రెండు రాడ్డు సినిమాల్లోనూ ఏ రాడ్డైతే బెటర్ అని కాసేపు ఆలోచించి చివరికి "రెండు సినిమాల్లోనూ ఏ సినిమాకైతే ఎక్కువమంది జనాలెల్తారో దానికెళ్దాం" అని ఫిక్సై పోయి రెండు కౌంటర్లకేసి గమనిస్తూ అలా సైడ్‌కు నిలబడ్డా.

దరువు సినిమా టికెట్ కౌంటర్ రెండు బారల పొడవుంది. అధినాయకుడు దగ్గర అరడజను మంది కూడా లేరు. మరి కాసేపు చూద్దాం అని ఆగా. కాసేపటికి దరువు ఫస్ట్ క్లాస్, సెకండ్ క్లాస్, థర్డ్ క్లాస్ అన్ని కౌంటర్లు కూడా డబుల్ అయ్యాయి. అధినాయకుడు దగ్గర ఉన్న అరడజన్లో హాఫ్ డజన్ కనిపించడం లేదు. ఇలానే ఉంటే మొదటికే మోసం వస్తుందని గ్రహించి నా నిర్ణయానికి కట్టుబడి దరువు సినిమాకు క్యూలో నిలబడ్డా. కాసేపటికి నా వెనకమాల లైన్ మళ్ళీ రెండు బారలయ్యింది. అధినాయకుడు మాత్రం పెరగలేదు తగ్గలేదు పాపం.

దరువు కౌంటర్ ముందర చూస్తే మహా అయితే ముప్పై మంది ఉంటారేమో, వెనకాల మంచి సీటే వస్తుందని ఆశపడ్డా. ప్చ్... తరువాత తెలిసింది ముందున్న ఒక్కొక్కరు ఐదు నుంచి పది టికెట్లు తీసుకుంటున్నారని. నా వంతు వచ్చేటప్పటికి ఇద్దరు తగిలారు. అన్నా నాకొకటి, నాకో ఐదు అని మొత్తం ఆరు టికెట్లు. ఇంతవరకు క్యూలో నిలబడింది మీకోసమేనా దొబ్బెయ్ బే అని ఐదు టికెట్లోన్ని వదిలేసి, ఒక్క టికెట్ వాడికి ఒక్కటి తీసి ఇచ్చా ఎందుకైనా మంచిదని. భయపడినట్టుగానే నా సీట్ H వరసలో మూలనొచ్చింది. హుమ్మ్...

లోపలి కెళ్ళి కాసేపు కూర్చున్నాక చూస్తే హాల్ మొత్తం నిండిపోయింది. ఇదేంటండీ ఈ సిన్మా చూస్తేనేమో రాడ్ అంటున్నారు, పైగా వచ్చి రెండు వారాలయ్యింది, ఇవ్వాళేమో శనివారమో, ఆదివారమో, కనీసం సెలవు దినం కూడా కాదు. సోమవారం నాడు అదీ ఈ సినిమాకు ఫుల్ అవడమేంటండీ అని ఆశ్చర్యంగా నేను టికెట్ తీసిచ్చినోడిని అడిగా...

ఈ సిన్మాకు ఇది నేను రెండోసారి అన్నా రావడం... వాడి జవాబు.
సినిమా అంత బాగుందా...
కామెడీ బాగుందన్నా...
ఏదీ నిజం చెప్పు.
అంటే బయట ఎండ, ఉండలేక ఇక్కడైతే ఏసీ ఉంటుందని వచ్చా...
ఇదీ అబద్ధం. ఏదీ ఈ సారి నిజం చెప్పు చూద్దాం.
ఇప్పుడు కరెంట్ పోతుందన్నా. అటు పనిలేక, ఇటు ఉక్కపోతకి చావాలి. బయట రోడ్లెమ్మట తిరిగే బదులు ఇదైతే బెటర్ అని వచ్చా.
హుమ్మ్...అద్దీ మ్యాటర్. ఈ సిన్మా ఎందుకు హౌస్‌ఫుల్ అయ్యిందో అప్పుడర్థమైంది నాకు. అలా మాటల్లో ఉండగా సిన్మా మొదలు కాబోతుందనగా కరెంట్ పోయింది. థియేటర్ వాడు జెనరేటర్ ఆన్ చేశాడు. ప్చ్... ఏసీ తీసివేశాడు. డొక్కు ఫ్యాన్లేశాడు ఉక్కపోతకు చావండని.

సిన్మా మొదలైంది.

స్క్రీన్ మీద అక్షరాలతో తమ కృతజ్ఞతలు తెలియజేసుకుంటున్నారు. నిర్మాతలు అన్నచోట చూస్తే అందరూ కూడా యమగోల, యముడికి మొగుడు, యమలీల సినిమాల నిర్మాతలు అని బ్రాకెట్లో రాశాడు. యముడు వాళ్ళకు బాగా అచ్చొచ్చినట్టున్నాడు పాపం.

తర్వాత, శవాల దగ్గర వాయించే డప్పుల సంగీతం బ్యాగ్రౌండ్లో వినిపిస్తుండగా "ద..రు..వు" అని ఒక్కో అక్షరం టైటిల్లాగా స్క్రీన్ మీద పడింది.

యమలోకం. యమపురి. అభివృద్ధి చెందుతున్న టెక్నాలజీకి అనుగుణంగా యమలోకం కూడా ఎప్పటికప్పుడు కొత్తగా అప్డేట్ అవుతున్నది. ఎప్పుడో పెద్దాయన ఎన్టీయార్ యమగోల సినిమాలో నటించి యమలోకంలో గోల గోల చేశారు. కాకపోతే యముడి మీద హాస్యం ఏమిటనో, గౌరవం తగ్గకూడదనో లేదా విమర్శలు రాకూడదన్న కారణం చేతనో ఆ సినిమాలోని నరకలోక సన్నివేశాలను ఆయన కలకంటున్నట్టుగా చిత్రీకరించారంట. ఎందుకంటే కలలకు లాజిక్కులు, రీజనింగులు ఉండనవసరం లేదు కాబట్టి. తర్వాత కొన్నేళ్లకు చిరంజీవి నటించిన "యముడికి మొగుడు" సిన్మా నుంచే యముడి మీద వెకిలి హాస్యం చిత్రీకరించడం స్టార్ట్ అయ్యింది. అప్పట్నుంచి ఇప్పటి దరువు సిన్మా వరకు వివిధ రూపాలను సంతరించుకుంటూ అది సాగుతూనే ఉంది. మిగతా దేవుళ్ల మీద తీస్తే సిన్మా హిట్టవుద్దో ఫట్టవుద్దో తెలీదు కానీ యముని మీద తీసినవి మాత్రం హిట్టే అయ్యాయి. ఆ మధ్య వచ్చిన "స్వర్గలోకం టు నరకలోకం వయా భూలోకం" పోద్దేమోననుకున్నాను కానీ ఆ సిన్మా నిర్మాతలు తమకు మంచి లాభాలొచ్చాయని చెప్పడంతో యమునికి తిరుగులేదని ఫిక్సైపోయాను.

దరువు కూడా పైన చెప్పుకున్న సినిమాల్లాంటి సినిమానే. భూలోకంలోని ఒక తెలుగు వాడు యముణ్ణి ముప్పు తిప్పలు పెట్టాలి, దాన్ని అడ్డం పెట్టుకొని హీరో లోకకళ్యాణానికి పాటు పడాలి. అదీ పాయింట్. సరే సినిమా విషయానికొద్దాం.

యమలోకంలో కాసేపు యముడు, చిత్రగుప్తుడు తదితర పాత్రల మధ్య వెకిలి హాస్యం అయిపోయాక చిత్రగుప్తుడు యముడి పీఠం క్రింద మంట పెట్టాలనుకోవడంతో కథ భూలోకంలోకి వస్తుంది. వెంటనే సచిన్ సెంచరీల రికార్డును సమం చేస్తూ చెన్నైలో జైల్లో నుంచి బయటికొస్తాడు బుల్లెట్ రాజా... మరి కాసేపటికే శవాల దగ్గర వేసే డ్యాన్సులతో, డప్పులతో, మెరీనా బీచ్ తీరంలో చెన్నై చేపల బ్యాచ్‌తో తమిళ ఘాటుతో కూడిన మాస్ మహారాజా మాస్ సాంగ్. ఇంకాస్సేపటికి తిక్కల్ది అయిన హీరోయిన్‌తో లవ్. ఈ సిన్మాలో హీరోయిన్ నిజంగా తింగరి, తిక్కదాన్లాగే ఉంటుంది మరి. చలాకీతనం ఉండదు, షాక్ అయితే నోరు తెర్చుకొని చూస్తూ నోట్లోకి ఈగలు పోయినా పట్టించుకోదు. హీరోతో సులభంగా లవ్‌లో పడిపోద్ది, వాడి వెంట పరిగెడుతుంది. ఫైటింగ్‍లో కూడా దాంతో రొమాన్స్ చేస్తూ హీరో ఛస్తాడు. యథావిధిగా మనోడు యమలోకానికి వెళ్ళి, భూలోకానికి తిరిగొస్తాడు. కాకపోతే వీడి బాడి కాలిపోద్ది కాబట్టి వాడిలాగే ఉన్న ఇంకోడి బాడిలోకి పరకాయ ప్రవేశం చేసి వస్తాడు.

ఆ తర్వాత యథావిధిగా తమిళ సినిమాల్లోలాగా రవితేజ చేసే ఓవరాక్షన్, వెకిలి చేష్టలూ భరిస్తే సినిమా క్లైమాక్స్‌కు చేరి బుర్ర మీద దరువేసుకుంటూ మనం లేచెళ్ళిపోతాం.

ఇంక చివరిగా సినిమా నచ్చిందా అంటే నచ్చింది. ఎందుకు నచ్చింది అంటే తెలుగు సినిమా కాబట్టి. వాళ్ళు తియ్యడానికి మనం చూడ్డానికీ అలవాటు పడ్డాం కాబట్టి.

ఏడుకొండల సామీ.........

ఒకానొకప్పుడు తిరుమలకు ఎవరైనా వెళ్ళొస్తే "తిరుమలకు వెళ్ళొచ్చావా!" అని ఆశ్చర్యంగా అదో అచీవ్‌మెంట్ లాగా అడిగేవారు. వెళ్ళొచ్చినవాళ్లు కూడా వాళ్ళ సందులోవాళ్ళని నలుగురినీ పిలిచి భోజనాలు పెట్టి తిరుమల ప్రసాదం లడ్డూని పంచి పెట్టేవారు. ప్రసాదంతో పాటు చేతికో, మెడకో కట్టుకోవడానికి నల్ల దారం కూడా ఇవ్వాల్సిందే. నా చిన్నప్పుడు ఇప్పట్లాగా తిరుమలలో ఇన్ని సౌకర్యాలు లేవు. ఇంటిదగ్గర్నుండే వంట సరంజామానంతా తీసుకెళ్ళాలి. రైల్వేస్టేషన్ నుండి అలిపిరి అక్కడనుండి కొండపైకి మొత్తం అంతా నడిచేవెళ్ళేవారు. అదీ ఒట్టిచేతుల్తోకాదు. భుజం మీద యాభై కేజీల బియ్యం బస్తాతో నడిచేవాళ్ళు ఒకరైతే, ఇతరత్రా బ్యాగులు వంట పాత్రలు వగైరా కొద్ది కొద్ది దూరం నడుస్తూ మార్చుకుంటూ కష్టపడి తిరుమల చేరుకునేవారు. ఇప్పుడు చేతిలో వాటర్ బాటిల్ మొయ్యాలన్నా కష్టమే. అప్పట్లో ఇంటికి త్వరగా తిరిగివెళ్ళాలన్న ఆలోచన ఉండేది కాదు. వారం పది రోజులు పైనే ఉండేవారు.

ఇప్పుడు భక్తుల కోసం తిరుపతి, తిరుమలలో బోల్డన్ని సౌకర్యాలు. తిరుపతిలో రైల్వేస్టేషన్ దిగితే చాలు మిగతా అంతా దేవుడే చూసుకుంటాడు. గత సంవత్సరం వరకు బస్టాండ్‌కు సమీపంలో ఉన్న "శ్రీనివాసం"లో లాకర్ తీసుకునేవాళ్ళం. ఇప్పుడు కొన్ని నెలల క్రితమే రైల్వేస్టేషన్ ఎదురుగా "విష్ణు నివాసం" కట్టారు. కొత్తగా కట్టారు కాబట్టి, నీట్‌గా, చాలా సౌకర్యవంతంగా ఉంది. ప్రయాణ ఖర్చులని మినహాయిస్తే, మిగతా ప్రసిద్ధ పుణ్యక్షేత్రాలతో పోల్చితే అతి తక్కువ ఖర్చుతో పూర్తయ్యే యాత్ర తిరుమల ఒక్కటే. అందుకే చాలామంది ప్రతీ రెణ్ణెళ్ళకో, మూణ్ణెళ్లకో వీలైన ప్రతీసారీ వస్తుంటారు. రెండేళ్ళ క్రితం నేనూ దాదాపు ప్రతీ నెలా వెళ్ళేవాడిని. వెళ్ళిన ప్రతీసారీ నడుచుకుంటూ వెళ్ళడమే.

చెప్పానుగా తిరుపతిలో ట్రైన్ దిగితే చాలు మిగతా అంతా దేవుడే చూసుకుంటాడని. ప్రతీ పది, పదిహేను నిమిషాలకు దేవస్థానం బస్సులు రైల్వేస్టేషన్ నుండి అలిపిరికి తిరుగుతుంటాయి. కాబట్టి రైల్వేస్టేషన్ నుండి ఫ్రీగా అలిపిరి చేరుకోవచ్చు. అలిపిరి నుండి నడిచేవారి స్పీడ్‌ని బట్టి మూడు గంటల నుండి ఆరుగంటల టైమ్ పడుతుంది తిరుమల చేరుకోవడానికి. మెట్ల దారిలో ప్రతీ మెట్టుకూ బొట్టు లేదా కర్పూరం వెలిగిస్తూ వెళ్ళేవారుంటారు. వాళ్ళకి ఎంత టైమ్ పడుతుందో. ప్రతీ మెట్టునూ పూజిస్తుంటారు కాబట్టి మెట్ల మీద చెప్పులతో తిరగడం మంచిది కాదు. కానీ, ఈ మధ్య చాలామంది చెప్పులతో వెళ్ళడం చూసి విస్తుబోతుంటాను. అట్‌లీస్ట్ ఒక కవర్లో పెట్టుకొని చేతిలోనైనా పైకి తీసుకెళ్ళాలి కానీ చెప్పులతో మెట్లను తాకకూడదు.

విష్ణు నివాసంలోనే కౌంటర్ దగ్గర ఇస్తే మన బ్యాగుల్ని కొండమీదకు పంపిస్తారు కాబట్టి, కేవలం మనకు అవసరమైన వాటర్ బాటిల్, లైట్‌గా ఇంటిదగ్గర్నుండి తెచ్చుకున్న చపాతీ వగైరా ఫుడ్ సరంజామాతో పైకి నడిచివెళ్ళొచ్చు. నిజానికి ఇప్పుడు వాటర్ బాటిల్ ఉంటే చాలు. ఎందుకంటే నడిచివెళ్ళే ప్రయాణీకుల సౌకర్యార్థం గాలిగోపురం, అంజనాద్రి దాటి వెళ్ళిన తర్వాత నరసింహ స్వామి గుడి దగ్గరున్న ఒక ఊడలు దిగిన చెట్టు క్రింద భక్తులకు దేవస్థానమే టైమ్‌ను బట్టి టిఫిన్, భోజనం వగైరా ఏర్పాటు చేసింది కాబట్టి.

పైకి చేరుకున్న తర్వాత ఎప్పటిలానే మాధవ నిలయంలో లాకర్ తీసుకున్నాం. ఫ్యామిలీ మొత్తం వెళ్ళినప్పటికీ రూములు తీస్కోవడం నాకు ఇష్టముండదు. లాకర్లో జస్ట్ బ్యాగులు పడేస్తే చాలు, మిగతా అన్ని సౌకర్యాలకు ఏ లోటూ ఉండదు. నిద్రొస్తే ఆ సువిషాలమైన కొండమీద ఎక్కడైనా పడుకోవచ్చు. ఒక దుప్పటి తీస్కొని కోనేరు, ఆ చుట్టు పక్కల ఉన్న తిరుమాడ వీధుల్లో ఎక్కడైనా ఆ దేవుణ్ణి స్మరిస్తూ హాయిగా నిద్రపోవచ్చు.

తర్వాతి రోజు వరాహ స్వామి దర్శనం అయ్యాక ఎనిమిది గంటల ప్రాంతంలో నడిచివచ్చిన వారికోసం ఉన్న ప్రత్యేక క్యూలైన్లో నిలబడ్డాం. ఒక పక్క క్యూ కదులుతున్నా, మరో పక్క క్యూ లైన్లోకే టైమ్‌ను బట్టి పాలు, టిఫిన్, భోజనం సప్లై చేసింది దేవస్థానం. కాబట్టి వీటిని వేటి గురించీ ఆలోచించుకోకుండా దేవుణ్ణి స్మరించడమే మనం విధిగా చెయ్యవలసిన పని.  ఇప్పటికాలంలో క్యూలైన్లో కదులుతున్నప్పుడు గోవిందా..గోవింద అని అరవడం నామోషీ అయిపోయింది..ప్చ్.. ఎవరికి వారు మనసులో అనుకోవల్సిందే. మధ్యాహ్నం ఒంటిగంటకు దర్శనం అయిపోయింది. ఆ దివ్యమంగళ స్వరూపుడి గురించి కొత్తగా నేను చెప్పేదేమీ లేదు. ఎన్ని సెకన్ల టైమ్ దొరికితే అంత వ్యవధిలో ఆయన్ని తనివి తీరా చూడ్డమే చేయగలిగింది. ఇంకా బాగా నిధానంగా చూడాలనుకుంటే మాత్రం అమావాస్యరోజెళ్ళాలి. :-)

కొండమీద కొత్తగా కోనేటికి కొద్దిగా దగ్గర్లో పశ్చిమగోదావరి జిల్లాకు చెందిన ఎవరో రాజు గారు అన్నదాన సత్రం భక్తుల సౌకర్యార్థం కట్టించారు. స్పేసియస్‌గా చాలా బాగుంది. మునుపటిలాగా పాత సత్రంలో ఇబ్బంది పడనఖ్ఖర్లేదు.

తిరుమలలో ప్రతీ సంవత్సరం ఏదో ఒక మార్పు గానీ లేదా ఏదో ఒక కొత్త సౌకర్యం చేరడం గానీ జరుగుతుంటుంది. అందుకే ఏడాది క్రిందటితో పోలిస్తే, ఇప్పుడు కొత్తగా నా అనుభవంలోకి వచ్చిన కొన్ని మార్పులను, సౌకర్యాల గురించి ఇక్కడ రాశాను.

గబ్బర్ సింగ్ -- ఏకుడు రివ్యూ

ఇండస్ట్రీలో ఒక టాక్ ఉంది. ఫస్ట్ నుంచి లాస్ట్ దాకా హీరో తుపాకీ పేలుస్తూనే ఉంటాడని చెబితే చాలు పవన్ కళ్యాణ్ డేట్స్ ఇచ్చేస్తాడని. ఈ ముక్క నేనన్నది కాదు ఒక ప్రముఖ దర్శకుడు అన్నారు. బహుశా గబ్బర్‌ సింగ్ డైరెక్టర్ కూడా ఇదే ట్రిక్కును ఫాలో అయ్యి పవన్ కళ్యాణ్‌తో ఈ సినిమా ఒప్పించి ఉంటాడు.

ఫస్టాఫ్ గురించి ఆల్రెడీ ముందు టపాలో రాసేశాను. ఓపికుంటే ముందు టపా చదివి ఇక్కడికి రండి. ఇక్కడ లింకివ్వను. ఎందుకంటే గబ్బర్ సింగ్‌ను ఫాలో అయ్యి తిక్కను తలకెక్కించుకున్నా... ఆయన ట్రెండ్ సెట్టర్ కదా మరి. ఎవడికివాడు ట్రెండ్‌ను సెట్ చేసుకుంటూ పోతే ఫాలో అయ్యేదెవడంటా...

ఈ సినిమాలో పవన్‌కళ్యాణ్‌కు వెంకట రత్నం నాయుడు అని ఏదో పేరుంటాది. కానీ, బుడ్డోడు పెద్దయ్యాక "ఈ బుడ్డోడే పెరిగి పవన్ కళ్యాణ్" అయ్యాడు అని తెరమీద రాస్తాడు డైరెక్టర్...అంటే అక్కడ చూడాల్సింది సినిమాలోని క్యారెక్టర్‌ని కాదు, పవన్ కళ్యాణ్‌నన్నమాట. ఇదో కొత్త ట్రెండు సెట్టింగు...



ఫస్టాఫ్ ఫ్యాన్స్‌కు తప్ప మిగతావాళ్ళకు పరమ చెత్త. ఫస్టాఫ్ మొత్తం పవనిజం చూపించడానికే సిన్మా తీశాడు డైరెట్రు. ఆ ముక్క ఇంటర్వెల్ పడ్డప్పుడు ఆయనే చెబుతాడు. ఓరే పిచ్చనా తెలుగు సినీ ప్రేక్షకుల్లారా ఇప్పటిదాకా మీరు చూసింది సిన్మా కాదు రా అది కేవలం పవనిజం. అసలు సినిమా "ఇప్పుడే మొదలైంది" అని పవన్‍కు సైగ చేసి తుపాకీ పేల్చు నా సామిరంగా నీ ఇష్టమొచ్చినట్టు కాల్చుఅని చెప్తాడు.

అప్పటిదాకా చూసిన ప్రేక్షకులంతా పవన్ కళ్యాణ్ లాగా మెడ మీద గోక్కోలేక తల మీద గోక్కుంటుంటారు. హీరోయిన్ స్లమ్ డాగ్‌లో ఉండడమేందీ, విలన్ గాడు బురదలో దొర్లాడడమేందీ, హీరోగాడికి తిక్కేంటి వాడు పేల్చే తుపాకీ గుండ్లకు లెక్కేంటీ, చూస్తున్న మనం ఇలా బుక్కయ్యామేంటీ అని.




సరే, సోదంతా పక్కనబెట్టి సెకండాఫ్‌లోకొద్దాం.

ఇక్కడ విలన్ గురించి కూస్తంత చెప్పుకోవాలి. విలన్ ఎంత స్ట్రాంగ్‌గా ఉంటే హీరో అంత గొప్పగా ఎలివేట్ అవుతాడని త్యాగయ్యకాలం నుంచి చెప్తున్న సినిమా సూక్తి. కానీ గబ్బర్ సింగ్‌లో విలన్ "అల్లరి నరేష్" సినిమాల్లోలా కామెడీగా ఉంటాడు. ఫేస్‌లో కౄరత్వం చూపిస్తున్నాడో, కామెడీ చేస్తున్నాడో అర్థం కాదు. హీరో దెబ్బ కొట్టిన ప్రతీసారి పుడింగిలాగా ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టు శవాసనం ఒకటి వేస్తుంటాడు. ఆ శవాసనం కూడా వర్షంలో తడుస్తూనో, బురదలో దొర్లాడుతూనో ఇలా డిఫరెంట్ డిఫరెంట్ ప్లేసుల్లోనన్నమాట. బహుశా ఈ సిన్మాలో పవన్ కళ్యాణ్ తాను హీరోని కాదు విలన్‌ని అందుకే నా పేరు "గబ్బర్ సింగ్" అని చెప్పడం వల్ల, ఇద్దరు విలన్లుప్పుడు ఎవడో ఒకడు మాత్రమే స్ట్రాంగ్‌గా ఉంటాడు అని కన్విన్స్ చెయ్యడానికి కాబోలు.

పిల్ల విలన్‌గాడికి గబ్బర్ సింగ్‌ను ఎదిరించడం చేతకాక పై ఆఫీసర్లకు స్కూల్ పిల్లాడిలా కంప్లైంట్లు చేస్తుంటాడు. వచ్చిన ఆఫీసర్లమో గబ్బర్ సింగ్‌ గురించి బాగా తెలిసినవాళ్ళలా ఏదో ఒక వెధవ కామెడీ చేసి పోతుంటారు. మంత్రులేమో ఆ గబ్బర్ సింగ్‌కున్న ఫ్యాన్ ఫాలోయింగ్ చూస్తే మెంటలెక్కిపోతుంది అంటారు. ఎవడికెక్కిద్ది చూసే ప్రేక్షకుడికా... ఇంద్రసేనారెడ్డి లెవెల్లో ఫ్లాష్‌బ్యాకులున్నట్లు ఒక్కోడు బిల్డప్ ఇస్తాడు. తీరాచూస్తే ఏ ఫ్లాష్ బ్యాకూ లేకుండా చివరిదాకా నడిపించాడు డైరెట్రు. కనీసం ఎక్కడా కూడా  హీరోకూ, మంత్రికి, మిగతా పై ఆఫీసర్లకూ ఉన్న రిలేషన్ ఏంటో, గబ్బర్ సింగ్‌కు అంత ఫాలోయింగ్ ఎక్కడ్నుచ్చొచ్చిందో ఎక్కడా లవలేశమాత్రమైననూ వివరించే ప్రయత్నం జరగలేదు.బహుశా అదే ట్రెండ్ సెట్టింగ్ ఏమో...సమరసింహారెడ్డి నుంచి వరుసగా ఫ్యాక్షన్ అండ్ ఫ్లాష్ బ్యాక్‌లున్న సినిమాలొస్తున్నాయి. వాటిని చూసిన ఎక్స్‌పీరియన్స్‌తో మీరే ఏదో ఒక ఫ్లాష్ బ్యాక్ ఊహించేసుకోండని డైరెట్రు ప్రేక్షకుని ఊహకే వదిలేశాడు. ఆహా, వ్వాటే క్రియేటివిటి.  

ఇక ఊరంతా పదిలక్షలకు పైగా అప్పులు చేసి పక్కా బేవార్స్‌గా తిరుగుతున్న కొడుకు అసలు స్వరూపం ఇరవైఏళ్ళు పైగా పెంచిన తండ్రికి తెలియకపోవడమేమిటో? అంత పెద్ద రైస్ మిల్లు నడుపుతున్నాయనకు కొడుకు ఇలా అప్పులు చేస్తున్నాడు, బేవార్స్‌గా తిరుగుతున్నాడు కాస్త మందలించు అని చెప్పే శ్రేయోభిలాషులే కరువయ్యారా... పోనీ ఆ కొడుకు ఎక్కడో దూరంగా ఉండి అప్పుడప్పుడు వచ్చి పోయేటోడా తెలియకపోవడానికి అంటే అదీ కాదు. పుట్టినప్పట్నుంచీ అదే ఊళ్ళోనే పెరిగి పెద్దవాడౌతాడు. విధివశాత్తూ ఆ బేవార్సే మన గబ్బర్ సింగ్ గారి తమ్ముడన్నమాట. ఆ బేవార్స్‌ను, ఆడి అమాయకత్వాన్ని అడ్డం పెట్టుకునే కథను క్లైమాక్స్ దాకా లాక్కొచ్చాడు డైరెక్టర్... ప్చ్...  

పెళ్ళి చేసుకోనని మొండికేస్తున్న హీరోయిన్‌తో ఒక చోట హీరో అంటాడు. "నేను ట్రెండ్ ఫాలో అవ్వను...సెట్ చేస్తా" అని. పెళ్ళిలో కూడా ఏం ట్రెండ్ సెట్ చేస్తాడబ్బా అని ఆసక్తిగా చూశాను కాసేపు. హుమ్మ్..." పెళ్ళిపీటల మీద హీరోయిన్ పక్కన కూర్చున్న జప్ఫా గాణ్ణి భయపెట్టేసి ఈయన చేసుకుంటాడన్నమాట". అదేనండీ రొటీన్‌గా మనం చూస్తున్న ట్రెండ్ సెట్.


సెకండాఫ్‌లో కేవలం పవన్‌కళ్యాణే కాకుండా కొన్ని కొత్త కొత్త క్యారెక్టర్లు రావడంతో కాస్త రిలీఫ్... అట్టాగే అత్యాంక్షరీ సీన్ మరో రిలీఫ్...కాకపోతే ఆ అంత్యాక్షరి సీన్‌ను కొద్దిగా సాగదీయడం మైనస్.



ఇంక పవన్ కళ్యాణ్ స్టెప్పుల గురించి చెప్పేదేముంది. ఎంతసేపూ అదే నడుం ఊపుడు.  ఖుషీ సినిమా కాలం నుంచీ చూస్తున్నాం.సరే, ఇక్కడ మా రాజశేఖర్ మాయ్యా పవన్ కళ్యాణ్‌ స్టెప్పులని ఎలా ఇమిటేట్ చేస్తున్నాడో చూడండి.



ఆపవయ్యా...ఆపు...ఏం రాస్తున్నావో తెలుసా... అసలు ఇలా రాయడానికి నీకెవడు పర్మిషన్ ఇచ్చాడయ్యా.. నీకు నిర్మాతల మండలిలో సభ్యత్వం ఉందా, పోనీ కనీసం దర్శకత్వ శాఖలో అనుభవం ఉందా... సినిమాటోగ్రఫీ తెలుసా, కెమెరా ఏ యాంగిల్లో పట్టుకోవాలా తెలుసా? దీన్ని ఎవడైనా రివ్యూ అంటారా... రివ్యూ అంటే తెరమీదున్నోళ్ళ గురించే కాదు, తెరవెనుక ఉన్నోళ్ళ గురించి కూడా రాయాలి. రివ్యూ రాయడం ఒక ఫ్రొఫెషన్..అసలు రివ్యూ రాసే విధానం నీకు తెలుసా? నువ్వూ నీ పైత్యమూనూ....


యస్... నేనూ నా పైత్యమే... నేను రాసింది కూడా నా పైత్యమే...తెరవెనుక ఉన్నోళ్ళ గురించి ఫ్రొఫెషనల్స్ రాస్తారు. నేను ప్రేక్షకుణ్ణి వయ్యా... ప్రేక్షకుణ్ణి. తెరమీదున్నోళ్ళ గురించి కాస్తో కూస్తో తెలిస్తే చాలు నాకు. ఒక్కోసారి అదీ అవసరం లేదు.

 సింపుల్‌గా చివరాఖరిగా సినిమా బాగుందా చూడొచ్చా అంటే చూడొచ్చు. ఈ ముక్క నా ముందు టపాలోనే చెప్పాను. ఎందుకు చూడొచ్చు అంటే చెప్పానుగా ఇట్టాంటి సైన్మాలు చూడ్డానికి మనం తియ్యడానికి వాళ్ళూ అలవాటు పడ్డారని. ఆర్నెల్లకో మూణ్ణెళ్ళకో ఒకసారి ఇట్టాంటి సినిమా హిట్టవుద్ది దాంతో ఎవడి తిక్క వాడు స్క్రీన్ మీద చూపిస్తాడు మనకు లెక్క వదిలిపోద్ది.

పాలు తాగాలంటే పూరి కూడా తినాలా?

అవుననే అంటున్నారు ఈ షడ్రుచులు బ్లాగర్... పిల్లలు పాలు తాగమంటే అస్సలిష్టపడరంట... ఐస్‌క్రీమ్ లాంటివి మాత్రం సంతోషంగా తింటారంట. ఎట్టాగైనా సరే పిల్లాడి నోట్లోకి బలవంతంగా ఓ పేద్ద Hopper పెట్టైనా సరే పాలు తాగిపించాల్సిందే కాబట్టి ఈ బ్లాగర్ గారు చెప్తున్న చిట్కా ఏంటంటే పాలల్లో పూరీలు సారీ సారీ పూరీల్లో పాలు సారీ సారీ ఏదోకవిధంగా రెండింటిని మిక్స్ చేసి పాలు వాళ్ళ పొట్టలోకి పొయ్యేలా చెయ్యాలన్నమాట.

తొక్కలోది ఓ గలాసుడు పాలు వాళ్ళ బుజ్జి బొజ్జలోకి పంపడానికి ఇంత టైమ్ వేస్ట్ చేసుకొని ఇంత తతంగం చెయ్యాలా...ఇంతకన్నా సింపుల్ చిట్కాలేమీ లేవా అంటే ఉన్నాయ్... ఎందుకు లేవు బోల్డన్ని ఉన్నాయి. కానీ వీళ్ళు చెప్పరు కాదు కాదు వీళ్ళకి తెలీదు అంతే...

అబ్బో ఆ మాత్రం చిట్కాలు తెలిస్తే నువ్వే చెప్పవోయ్, ఈ మాత్రం దానికి పక్కనోళ్ళని కెలకడం ఎందుకు అంటారా... ఓకే ఓకే చెప్తాను ఇనుకోండి. మోహన్ బాబు మాడ్యులేషన్‌లో చెప్తాను మీ చెవుల్ని కూడా అట్టాగే ట్యూన్ చేసి పెట్టుకోండి.

అ. గలాసుడు పాలల్లో హార్లిక్స్ కలిపి ఇస్తే ఇష్టపడరా?
ఆ. పోనీ బోర్నవిటా కలిపి ఇస్తే ఇష్టపడరా?
ఇ. మాల్టోవా, బూస్ట్, కాంప్లేన్ ఏది కలిపి ఇస్తే ఇష్టపడరు అని ఇక్కడ ప్రశ్నిస్తున్నా...
ఈ. అవన్నీ విదేశీ అనుకుంటే రాగిమాల్ట్ కలిపి ఇస్తే ఇష్టపడరా?
ఉ. ఎహే తొక్కలోది నేను మధ్యాహ్నం పిల్లాడికి పాలు తాగిపిస్తా అప్పుడెట్టా తాగుతాడు అంటారా...అట్టాగైతే డిఫరెంట్ ఫ్లేవర్ల్స్ ఉన్న ఐస్క్రీమ్‌తో మిల్క్‌షేక్ ఇస్తే ఇష్టపడడా?
ఊ. జ్యూసుల్లో పాలు కలుపుతారు. ఆ విధంగా ఇచ్చినా కూడా పిల్లలు పాలు ఇష్టపడరా?
ఎ. పాలతో పాయసం చేస్తే ఇష్టపడరా? పాలకోవా చేస్తే ఇష్టపడరా...

చెప్పండయ్యా ఇప్పుడు చెప్పండి. ఈ చిట్కాలు చాలా ఇంకా కావాలా? డిఫరెంట్ డిఫరెంట్ మాడ్యులేషన్లలో ఖండించి మరీ చిట్కాలు చెప్తా...

గబ్బర్ సింగ్ -- ఇంటర్వెల్ వరకు మాత్రమే.

గబ్బర్ సింగ్ ఇంటర్వెల్ వరకు చూసి వచ్చేశాను. కాబట్టి, సగం సినిమా గురించే ఇక్కడ మాట్లాడుకుందాము.

సినిమా స్టార్ట్ అవ్వడానికన్నా ముందు కొన్ని యాడ్స్ గురించి, హాల్లో జరిగిన ఇతర ముఖ్యమైన సంఘటనల గురించి లైట్‌గా చర్చించుకుందాం.

థియేటర్ బయట జనాలు ఎవ్వరూ లేక థియేటర్ ఓనర్ గాడు జుట్టు పీక్కుంటున్నాడు. 6:30PM కు షో అన్జెప్పి 6:45 PM కు మార్చాడు. తీరా 6:45 PM కు స్టార్ట్ చెయ్యలేదేమంటే,  నేను షో స్టార్ట్ చేస్తానన్లేదు ఈ టైమ్‌కు టికెట్లిస్తానన్నాడు.

టికెట్ ఎంత?

70, 100.

ఏంటీ ఏసీ కూడా లేని ఈ డొక్కు డకోటా థియేటర్లో టికెట్ ధర ఇంతనా? ఈ లెక్కన ఈ ప్రపంచంలో టికెట్ ధరలు హైదరాబాదులోనే అత్యంత చీపు. హుమ్మ్, గత్యంతరం లేక వంద టికెట్టొకటి తీస్కొని లోపలికెళ్ళా...

ఒక్కడిని థియేటర్ కెళ్ళడం నాకు చిరాకు. కానీ, వేరే ఆల్టర్‌నేటివ్ లేక మెల్లగా అటూ ఇటూ చూస్తూ ఫ్యాన్ ఉన్నదగ్గర కూచున్నా...

సినిమా ఎంతకీ స్టార్ట్ చెయ్యట్లేదు. ఏడు దాటి ఏడుంబావు అవుతోంది. ఏం చెయ్యాలో తోచక ఇలా బుక్కయ్యానేటీ అని నాకు ఏడుపొస్తోంది.

వెనకాల నుంచి ఎవడో గట్టిగా హాలంతా వినిపించేలా ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నాడు. ఇంట్రెస్టింగ్ అనిపించి చెవిని అటువైపు ట్యూన్ చేశా.  నా మీద కేస్ పెట్టటానికి పోలీస్ స్టేషన్ కెళ్ళావటగా, కానిస్టేబుల్ ఇప్పుడే నాకు ఫోన్ చేసి చెప్పాడు, పెట్టుకో పెట్టుకో ఇప్పటికి మూడు సార్లు జైలుకెళ్ళొచ్చా, జైలు నాకు కొత్తేం కాదు. నీయమ్మ! తల్చుకుంటే నిన్ను రేపటికల్లా మర్డర్ చేయించేయగల్ను అంటూ అవతలి వ్యక్తికి వార్నింగ్ ఇస్తున్నాడు. ఈయన ఫోన్ కట్ చేస్తుంటే అవతలి వ్యక్తి మళ్ళీ మళ్ళీ ఫోన్ చేస్తున్నాడు. బెదిరించడానికో, బ్రతిమాలడానికో అర్థం కావట్లేదు. కాసేపయ్యాక అర్థమయ్యింది, అవతలి వ్యక్తి ఆడలేడీస్ అని. ఇద్దరిదీ ఏదో ఎఫైర్ వ్యవహారం అనీ, అది బెడిసికొట్టి కేసులదాకా ఎళ్ళిందని. హుమ్మ్...మనకు సంబంధం లేని మ్యాటర్ అని చెవిని థియేటర్ డీటీఎస్ సౌండ్‌కు ట్యూన్ చేశా.

వెంటనే స్టార్ట్ అయ్యింది. సినిమా కాదు. UFO Dts, వినండి, చెవులు దొబ్బిచ్చుకోండి అని ఏదో క్యాప్షన్‌తో స్క్రీన్ మీద ప్రదర్శించబడింది.

సరే, అదైన తర్వాత సినిమా స్టార్ట్ అవుతుందేమోననుకున్నా... ప్చ్.. అప్పటికే లేటైనా కూడా థియేటర్లో జనాలు లేరనే ఏమో కంటిన్యూస్‍గా సమాజానికి ఉపయోగపడే నాలుగు యాడ్స్ వేశాడు. ఇంక ఆలస్యం చేస్తే ఉన్న కాస్త జనాలు కూడా వెళ్ళిపోతారనుకున్నాడో ఏమో సినిమా స్టార్ట్ చేశాడు.

సినిమా పేరు: గబ్బర్ సింగ్... కాదు కాదు "పవన్ కళ్యాణ్స్ గబ్బర్ సింగ్" అట.

ఏకే 47 ని పేలుస్తుండగా టైటిల్ పడుతూ ఉంది.

స్టార్టింగ్... షోలే సినిమాతో... ఎవడో పిల్లగాడు ముప్పై సార్లు షోలే చూస్తున్నాడు. వాడు చూసింది చాలక తమ్ముడికి చూపిస్తున్నాడు. అదేదో స్వంత థియేటరో లేక ఇళ్ళో అయినట్టు వాళ్ళబాబు వచ్చి అక్కడే పిల్లగాణ్ణి తిట్టి లాక్కెళ్ళిపోతాడు. తీరా చూస్తే ఆడు వీడిబాబు కాదు, అన్నా, తమ్ముళ్ళిద్దరికీ ఎవడి బాబు వాడికే సెపరేట్. పెద్దలంటే రెస్పెక్ట్ ఉండదు. ఆ బాబు మన పవన్ బాబుని నాలుగు చీవాట్లేయ్యగానే హీరోలాంటి విలన్ అవతారం ఎత్తేసి పారిపోయి "గబ్బర్ సింగ్" గా ఎదుగుతాడు. మళ్ళీ పక్కూళ్ళోంచి పట్టుకొస్తారు అది వేరే విషయం.

మనోడు ఏం చదువుకున్నాడో తెలీదు కానీ పోలీసాఫీసర్ అయిపోతాడు.

ఇంట్రడక్షన్ సీన్... టంటం టటటం...టాంటాంట టటటాయ్....

కొదమసింహంలో చిరంజీవిలా ఇంట్రడక్షన్. ఆ సినిమాలో అంత క్లాస్‌గా, స్టైల్‍గా ఉండదుకానీ ఏదో ఫర్లే...

అది పల్లెటూరో, టౌనో, తాలూకా స్థాయో, మండల స్థాయో నాకర్థం కాలేదుగానీ అక్కడి వాతావరణం, మనుషులు చూస్తే పల్లెటూరు వాతావరణంలాగా ఉంటుంది. పల్లెటూరులో పోలీస్ స్టేషన్, మళ్ళీ అందులో సీఐ ఏందబ్బా అని డౌటొస్తాది. ఆ డౌట్ ఉండకూడదనే డైరెట్రు ఒక సెంటర్, ఆ సెంటర్లో చుట్టూరా చిన్న చిన్న షాప్స్ పెట్టించాడు. ఆ సెంటర్ ఎందుకురా అంటే, ప్రతీ ఐదు పదినిమిషాల కోసారీ హీరో, విలన్లూ ఫైటింగులు చేసుకోవడానికీ, మిగతా గ్యాప్‌లో హీరో, హీరోయిన్లూ లవ్వాడేసుకోవడానికీ అన్నమాట.. విలన్లను కొట్టిన ప్రతీసారీ టాంటాంట టటటాం అంటూ హోరోను స్లో మోషన్లో నడిపిస్తూ, వెనకాల బ్యాగ్రౌండ్ మ్యూజిక్.

మొత్తానికి అలా ఇంటర్వెల్ దాకా హీరో, విలన్ల కొట్లాట, మధ్యలో కొంచెం కామెడీ, కొంచెం లవ్వు ట్రాక్ తో నడిపించేశాడు.

అదేంటో, హీరో బాబు కాని ఒక బాబుకు రైస్ మిల్ ఉంటుంది. పాపం, ఆ మాత్రం ఆస్తి ఉన్నా కూడా ఇరవైఏళ్ళైనా కూడా అదే డొక్కు ఇళ్ళు ఏ మాత్రం మార్పులేకుండా ఉంటుంది. బహుశా సెంటిమెంట్ సీన్ల కోసమేనేమో... అట్టాగే తల్లి పాత్ర ఎక్కువసేపు అనవసరం అనుకున్నాడేమో ఉన్నట్టుండి సడెన్‌గా చంపేస్తాడు డైరెక్టర్. 

ఒక విషయం చెప్పడం మర్చిపోయాను. పవన్ కళ్యాణ్, రామ్ చరణ్, మహేష్ బాబు, నాగార్జునా తదితర కీచు గొంతున్న హీరోలందరూ ఆవేశంగా బాలకృష్ణలా డైలాగులు చెప్పడం ఆపేస్తే మంచిది. ఎవడి మాడ్యులేషన్‍లో వాడు చెప్పుకుంటే బెటర్.

ఇక పవన్ కళ్యాణ్ గొంతు, మాటలు అర్థం కావాలంటే ఆయన సినిమాను నాలుగైదు సార్లు చూడాలి. హుమ్మ్..

థియేటరో లేక వేరే ఇంకేదన్నా కారణమో తెలీదు కానీ శృతిహాసన్ నాకు ఈ సిన్మాలో నచ్చలేదు. "అనగనగా ఓ ధీరుడు" లో బాగా నచ్చింది. రాఘవేంద్ర రావు పర్యవేక్షణ అనుకుంటా...అందుకే అందంగా చూపించాడు అందులో...

ఇక సినిమాలో విలన్ ఏంటో, వాడి వాలకమేంటో ఓ పట్టాన అర్థం కాలేదు నాకు. సెకండాఫ్ చూస్తే అర్థమౌతుందేమో.

ఇదంతా ఎందుకుగానీ చివరిగా, ఆ సగం సినిమా నీకు నచ్చిందా అంటే నచ్చింది. ఎందుకు నచ్చింది అంటే, నేను తెలుగు సినిమా ప్రేక్షకుణ్ణి. ఇట్టాంటి సినిమాలు వాళ్ళు తీయడానికి, నేను చూడ్డానికి అలవాటు పడ్డాం కాబట్టి నచ్చింది. 


నచ్చితే సినిమా సగమే ఎందుకు చూశావ్ అనే కదా మీ డౌట్. హుమ్మ్... నాకు అంత టైమే దొరికింది మరి. లేటైతే ఎక్కడ బస్సు మిస్సౌద్దో అని బస్టాండ్‌కు పరిగెత్తి గంటన్నర పైగా కాలుగాలిన పిల్లిలా ఎదురు చూశాక బస్సొచ్చింది. ఏంటయ్యా, 8:45PM కు రావల్సిన బస్సు 10:30 PM కు ఇంత లేట్‌గా వచ్చిందేంటి? ఆన్‌లైన్‌లో టైమ్ తప్పు రాశారా అని అడిగితే, ఆన్‌లైన్ టైమ్ కరెక్టే బాబు, కానీ ఆఫ్‌లైన్‌లోబస్సు ఆ టైమ్‌కు రాదు. అసలు 6:45 PM కు Origin లో స్టార్ట్ అవ్వాల్సిన బస్సు స్టార్ట్ అయ్యిందే 8:45 PM కు అని చావు కబురు చల్లగా చెప్పాడు. :-(
 

ప్చ్... జీవితం..

చాలా కాలం తర్వాత జీవితం కాస్త ప్రశాంతంగా ఉండటంతో అంతకన్నా ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నా...

ఒంగోల్ శీను నుంచి ఫోన్....

కళ్ళు కూడా తెరవకుండా అట్టాగే ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి, రాస్బెర్రీ రామలింగడు స్పీకింగ్ అన్నా...

ఏం చేస్తున్నావ్... ఇంకా నిద్రపోతున్నావా?

లేదు, నిద్రపోతూ మాట్లాడుతున్నాను.

నేను నిద్రలో ఉండగా ఆయన ఏదో చెప్పేసి ఫోన్ పెట్టాశాడు...

కాసేపటి తర్వాత రెహ్మాన్ నుంచి ఫోన్..

ఈయనకు కూడా నిద్రలోనే ఏదో మాట్లాడేసి మళ్ళీ నిద్రపోయా...

ఇక మొదలు నా సామిరంగా...కంటిన్యూస్‌గా ఎవరో ఒకరు చేస్తూనే ఉన్నారు. ఛీ! దీనెమ్మ జీవితం ప్రశాంతంగా నిద్రపోనిచ్చేట్లు లేరని మొహం కడుక్కొని తినడానికి ఏమీ లేదని తెలిశాక అట్టా ఆఫీస్‌కు పోయొచ్చాను. కంటిన్యూస్‌గా ఎవరు ఒకరు ఫోన్ చేస్తూనే ఉన్నారు ఏదో ఒక పని మీద.

లాభం లేదనుకొని, మధ్యాహ్నం కాస్త హెవీగా తినేసి సిగ్నల్ అందుబాటులో లేని చోట ఫోన్ పెట్టేసి పడుకున్నా....(ఆఫ్ చెయ్యొచ్చు కదా అని మీరనొచ్చు. అంత బుర్ర నాకు లేదు అందుకే అలా పెట్టేశాను)

సాయంత్రం ఆరుదాకా ఎటువంటి డిస్ట్రబ్ లేకుండా నిద్రపోయా...

సిగ్నల్ ఎలా క్యాచ్ చేసిందో కానీ ఒక ప్రొఫ్ నుంచి ఫోన్...

అలానే నిద్రమొహంలో ఎత్తా...

హలో...నేను ఫలానా ఫ్రొఫ్‌ని...

నిద్రలోనే లిఫ్ట్ చేసి...గుడ్ మార్నింగ్ సార్..అన్నా.. (అప్పుడు టైమ్ సాయంత్రం 6:10 PM)

బాగా బిజీగా ఉన్నట్టున్నారు. మళ్ళీ చేయమంటారా...

ఫర్వాలేదు సార్...కంటిన్యూ చేయండి అని నిద్రలోంచి లేచి కళ్ళు నులుముకుంటూ బయటికెళ్ళాను.

అలా బయటికెళ్ళి మాట్లాడుతుండగా ఎప్పట్నుంచి నా సిగ్నల్ కోసం కాసుకొని కూచున్నాయో, వరుసగా ఇంకో రెండు కాల్స్ వచ్చాయి.

ఆయనతో మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టేశాక చూస్తే, పాపం, మా రూమ్మేట్‌ది కూడా ప్రొద్దున్నించీ అదే పరిస్థితి అంట. గ్యాప్ లేకుండా కాల్స్ అటెండ్ చెయ్యాల్సొచ్చిందట.

సరే, సాయంత్రం అయ్యింది. ఏం చేద్దాం సార్...

చాలా రోజుల తర్వాత కాస్త ఫ్రీ అయ్యాం కదా, సిన్మా కెళ్దామా సార్...

ఎప్పుడూ లేనిది ఇవ్వాళ జీవితమేంటి ఇంత ప్రశాంతంగా ఉంది సార్...

నాక్కూడా అలానే ఉంది సార్...

కొంపదీసి ఏ తుఫాన్/సునామి హెచ్చరికో కాదు కదా...

ఏమో ఎవరికి తెలుసు సార్... అదేదో *దమ్ము* సిన్మాకెళ్ళి తేల్చుకుందాం పదండి అని బయలుదేరదీశాను.

ఆ అడవిలో అడవి పందులు తిరిగే సమయం అని తెలిసీ కూడా పదిహేను కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న టౌన్‌కు సెకండ్ షోకెళ్ళాం.

అదో డొక్కు థియేటర్... ఏ కాలంలో కట్టారో... అఫ్‌కోర్స్, ఆ ఊళ్ళో అన్నీ అంతే ఉంటాయనుకోండి. మాకు వేరే గత్యంతరం లేదు. మళ్ళీ ఆ ఊళ్ళో ఏ సినిమా రిలీజ్ అయినా వారం రోజులకు మించి ఆడదు. టికెట్ ధరలు కూడా హైదరాబాద్‌లో కన్నా చాలా కాస్ట్లీ.


చూడక చూడక చాలా రోజుల తర్వాత సిన్మా చూశామేమో రొటీన్ సిన్మా అయినప్పటికీ పెద్దగా బోర్ కొట్టలేదు మాకు. ఏదో కాస్త టైమ్ పాస్ అయ్యింది. సెకండాఫ్‍లో ఒక పెద్ద ఫైట్ మాత్రం కాస్త అసహనానికి గురి చేసింది అంతే.

మొత్తానికి సిన్మాలో జూ ఎన్టీఆర్‍లో నాయకుడు ఉన్నాడు అని ప్రపంచానికి తెలియజెప్పే ప్రయత్నం జరిగింది అన్నమాట. లాస్ట్‌లో ఆ డైలాగులున్నందుకేనేమో ఈ సిన్మా మీద బాలయ్య అభిమానులు వ్యతిరేకంగా ప్రచారం చేసి ఉంటారు. అసలు ఆ డైలాగులు చెప్పడం  కోసమే మిగతా సిన్మా కథ మొత్తం అల్లినట్లనిపించింది లాస్ట్‌లో.

నాకు బోయపాటి శీను మీద ఒక డౌట్ ఉంది. ఎంత ప్రయత్నించినా వాళ్ళ వంశంలో ఆయన తర్వాత మగపిల్లలు పుట్టలేదేమోనని డౌట్. అందుకేనేమో, ఏ సిన్మాలో చూసినా మగపిల్లల్ని లేదా ఊళ్ళో మగాళ్ళని లేకుండా చంపాలని డైలాగులు చెప్పిస్తూ చంపిస్తుంటాడు.


పాతికేళ్ళు ఒక ఊళ్ళో అంటే దాదాపు ఒక తరం మొత్తం మగపిల్లలు లేకుండా చేస్తే ఇంక ఆ ఊరెక్కడుంటిరా పిచ్చ నా డ్యాష్. అప్పటికే ఉన్న ఆడపిల్లలు మొత్తం పెళ్ళిళ్ళు చేసుకొని ఏదో ఊరికి పొయ్యి సెటిల్ అయ్యుంటారు. మహా అయితే ముసలి ముతకా వుంటారు. వాళ్ళు కూడా విలన్ అరాచకాలకు ఎప్పుడో బలయ్యుండాలి.

హుమ్మ్... ఎందుకులే, చెప్పుకుంటూ పోతే వస్తూనే ఉంటాయి. ఇక్కడితో ఆపేద్దాం.

తిరిగి వస్తూ... ఈ సిన్మా చూసినా కూడా మనకు బోర్ కొట్టలేదేంటి సార్...అసలు జీవితమేంటి ఇంత ప్రశాంతంగా ఉంది.

ఏమో సార్... ఏ తుఫాన్ హెచ్చరికనో ఎవరికి తెలుసు... ఆ అర్ధరాత్రి హైవే కన్నా హైలెవెల్లో ఉన్న ఆ రోడ్డు మీద జామ్మంటూ నిండు జాబిలిని చూస్తూ దారిలో అడ్డుగా వచ్చే చిన్న చితకా కుందేళ్ళలాంటి జంతువులకు దారినిస్తూ సాగిపోయాం.

గోవిందా...గోవింద...పాల గిన్నె గోవిందా...

టైమ్ రాత్రి పది గంటలు...
గిన్నెలో లీటర్ పాలు అలానే ఉన్నాయి. తాగే ఓపిక లేదు. నెక్ట్స్ డే పారబోసేవాణ్ణే.
సరిగ్గా అదే సమయంలో ఫ్రెండ్ వచ్చాడు. రాక రాక ఫ్రెండ్ వస్తే మర్యాద చెయ్యకుండా ఎలా ఉంటాం.
రండి సార్...చాలా రోజుల తర్వాత మా ఇంటికొస్తున్నారు. ఏంటీ సంగతులు
పనుండి పక్కింటికొచ్చాను సార్...పన్లో పనిగా మీ ఇళ్ళు కూడా చూసిపోదామని వచ్చాను.
అలాగా అయితే కాఫీ, టీ, బూస్ట్, రాగిమాల్ట్ etc... ఏదైనా తాగుతారా...
ఈ టైమ్‌లో పాలెక్కడివి సార్ మీకు.
ప్రొద్దున్నించీ చెడిపోకుండా కాచడమే కానీ, తాగ లేదు సార్. అందుకే ఆ లీటర్ పాలు అలాగే ఉన్నాయి.
అవునా...అయితే ఓ పని చేద్దాం సార్...
ఏం చేద్దాం సార్...
ఎలాగూ చాలా పాలున్నాయి కదా...వేస్ట్ కాకుండా పాలకోవా చేద్దాం సార్..
నా దగ్గర పాలూ, పంచదార తప్ప పాలకోవా చెయ్యడానికి మరో వస్తువు లేదు సార్...
పాలకోవా కూడా పాలూ, పంచదారతోనే చేస్తారు సార్...వేరే ఏదీ అఖ్ఖర్లేదు.
అవునా...నాకు తెలీదు... (ఎట్టా చేస్తారబ్బా...బుర్రగోక్కున్నా కాసేపు)

సరే మీరు చెయ్యండి. నేను చూస్తాను...

ఫ్రెండ్ పాలకోవా చెయ్యడం స్టార్ట్ చేశాడు. అరలీటర్ పాలు తీసుకొని వేడి చెయ్యడం స్టార్ట్ చేశాడు. ఒకపక్క పాలు వేడెక్కుతూ ఆవిరైపోతున్నాయ్...మరోపక్క పట్టువదలని విక్రమార్కుడిలా గరిట తిప్పుతూనే ఉన్నాడు. కాసేపటికి అరలీటర్‌లో సగానికి సగం ఆవిరైపోయాయి.

ఏం చేస్తున్నారు సార్.... పాలన్నీ ఆవిరైపోతున్నాయ్...కాసేపైతే అక్కడేమీ మిగిలేట్లు లేవు.

ఉండండి సార్...చూస్తూ ఉండండి. నేను చేసి చూపిస్తానుగా అంటూ ఒక స్పూన్ చక్కరేసి మళ్ళీ తిప్పడం స్టార్ట్ చేశాడు. కాసేపటితర్వాత మరో స్పూన్ చక్కరేశాడు. ఇంకాసేపు గరిటతో తిప్పిన తర్వాత వేడివేడిగా ఏదో కొత్త పదార్థం తయారైంది. దాన్నే పాలకోవా అంటారని చెప్పాడు.

టేస్ట్ చూశాను...వావ్...సూపర్...పాలకోవా అద్దిరిపోయింది సార్...

కానీ, ఈ కాస్త పాలకోవా చెయ్యడానికి అరలీటర్ పాలు బొక్కడ్డాయి కదా సార్...బయట బండ్లమీద అంత చీపుగా ఎట్టా అమ్ముతారు మరి.

వాళ్ళేదో కలుపుతారు సార్...నాకూ తెలీదు. నిన్ననే ఫ్రెండ్ ఇలా చేస్తారని చెబితే...మీ ఇంట్లో ట్రై చేశా...

తయారైంది కొంచమే అయినా ఫస్ట్ అటెంప్ట్ లోనే టేస్ట్ అద్దిరిపోయింది సార్... మరోసారి మెచ్చుకున్నాను.

-------------------------------------------------------

తర్వాతి రోజు ఉదయం. పాలకోవా తిన్న పరధ్యానంలో...

అప్పుడే తెచ్చిన పాల ప్యాకెట్‌ను కట్ చేసి పొయ్యి మీద పెట్టి సెల్లుఫోనులో సొల్లేస్కోవడానికి బయటికెళ్ళాను.

ఎంతసేపు మాట్లాడానో సరిగ్గా గుర్తులేదు. తిరిగొచ్చి చూసేసరికి అప్పటిదాకా గాఢ నిద్రలో ఉన్న ఫ్రెండ్ ఎప్పుడు లేచాడో ఫేస్‌లో అయోమయం ఎక్స్‌ప్రెషన్ పెట్టాడు.

ఏమైంది సార్... అలా ఉన్నారు. ఉలిక్కిపడి నిద్రలేచినట్టున్నారు..

పాలగిన్నె సార్...మీరు పొయ్యి మీద పెట్టి ఎటో వెళ్ళారు. ఏదో మాడుతున్న వాసనొచ్చి సడెన్‌గా నిద్రలేచి చూస్తే...ఇదిగో ఇదీ పరిస్థితి...అంటూ పొయ్యి వైపు చూపించాడు. పొయ్యి ఆపేశాను కాబట్టి సరిపోయింది లేకపోతే కాసేపట్లో గిన్నె కూడా కరిగిపొయ్యేది.

ఊప్స్...మర్చేపోయా అనుకుంటూ అక్కడి పరిస్థితి ఆందోళనకరంగా ఉన్నట్టుందని తెలుగు చానల్ రిపోర్టర్ లాగా పరిగెత్తాను.

చూస్తే ఇదిగో ఇలా ఉంది పరిస్థితి.




ఇంక దాన్ని తోమడం మన వల్ల కాదు సార్...పడేద్దాం అన్నాను.

ఉండండి సార్...ట్రై చేద్దాం అని మూడు రోజులు శతవిధాలా ప్రయత్నించాడు పాపం. ఊహూ...తోమి తోమి స్క్రబ్బర్ అరిగింది కానీ గిన్నె కరగలేదు.