అమ్మాయిల హాస్టల్ - పార్ట్ 1

2006 వ సంవత్సరం. భాగ్యనగరం, అమీర్ పేట.
స్థలం: ఆర్ ఎస్ బ్రదర్స్ దగ్గర నుండి మైత్రీవనం దాకా ఉన్న చుట్టుపక్కల ఏరియా.

జెంట్స్ హాస్టల్ నెలకు Rs. 2500/-
లేడీస్ హాస్టల్ నెలకు Rs. 1750/-

అని రాసి ఉన్న ప్రకటన చూసి ఆగిపోయా. ఏమిటీ వివక్ష జెంట్స్‌కేమో ఒకరేటు, ఆడలేడీస్‌కు ఇంకో రేటా? నెలకు Rs. 2500/- రూపాయలు కడుతుంటేనే పిచుక గూళ్ళలాంటి క్యాబిన్లలో అరంగుళం గ్యాప్ కూడా లేకుండా వరుసగా పరుపులేసి కుక్కేస్తున్నారు అటువంటిది కేవలం Rs. 1750/- లు కొండకచో కొన్నిచోట్ల కేవలం రూ. 1500/- రూపాయలే తీసుకుంటున్న హాస్టల్లలో ఆడలేడీస్‌కు సౌకర్యాలు ఇంకెంత అధ్వాన్నంగా ఉండాలి అనిపించింది. జెంట్స్‌కన్నా దాదాపు వెయ్యి రూపాయలు తక్కువగా వసూలు చేస్తున్నప్పటికీ జెంట్స్ హాస్టల్స్ కన్నా చుట్టుపక్కల ఆడలేడీస్ హాస్టల్సే ఎక్కువగా ఉన్నాయి. ఇంత తేడా ఉన్నప్పటికీ హాస్టల్ నిర్వాహకులు ఆడలేడీస్ హాస్టల్లకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఎందుకిస్తున్నారు? ఎవరి వల్ల ఎక్కువ లాభం వస్తుంది? వాళ్ళు తిండి అంత తక్కువ తింటారా? ఎంత తక్కువ తింటే మాత్రం మరీ ఇంత భారీ తేడానా? లాభం లేదు. ఈ ఘోరకళిని నేను చూడలేను. విప్లవ శంఖం పూరించాలి. అన్నగారు పుట్టిన ఈ ఆంధ్రదేశంలో సాటి మగాడికి జరుగుతున్న ఈ అన్యాయాన్ని చూస్తూ కూడా ఊర్కునేదిలేదు. పిడికిలి బిగించాల్సిందే, ఈ వివక్షను అణగదొక్కాల్సిందే అనుకుంటూ ఆవేశంతో రూమ్‌కు వెళ్ళిపోయాను.

నలుగురి ఫ్రెండ్స్‌కు కూడా ఆవేశంగా విషయం చెప్పేసి నా ఆవేశాన్ని వాళ్ళకు ట్రాన్స్‌ఫర్ చేశాను. అందరం కూడా ముక్త కంఠంతో మనం ఇంకాసేపట్లో లేడీస్ హాస్టల్ చూడ్డానికి వెళ్తున్నాం అని బయలుదేరాం.

స్థలం: అమీర్ పేటలోని ఒక లేడీస్ హాస్టల్.

హాస్టల్ యజమానురాలు: ఏం కావాలి బాబు
నలుగురిలో ఒకడు: హాస్టల్
హా.య: ఇది లేడీస్ హాస్టల్ బాబు. జెంట్స్ కివ్వం
న.ఒ: ఎల్లుండి మా చెల్లి కంప్యూటర్ కోర్స్ నేర్చుకోవడానికి ఇక్కడికొస్తుందండీ. అందుకోసం ఈ ఏరియాలో తన కోసం మంచి హాస్టల్ వెతుకుతున్నాం. అందుకే ఓసారి మీ హాస్టల్ చూద్దామని వచ్చాం.
హా.య: ఓహ్...అలాగా.. అయితే నెలకు Rs. 1750/- కట్టాలి బాబు.
న.ఒ: నచ్చితే నెలకు కాకపోతే పదినెల్లకు ఒకేసారి కడతాం. కాకపోతే మీ హాస్టల్ ఒకసారి చూడాలి. చూడ్డానికి బాగుండి సౌకర్యవంతంగా ఉన్నట్టనిపిస్తేనే మా చెల్లిని జాయిన్ చేస్తాం.
హా.య: జెంట్స్‌ను అలౌ చెయ్యడానికి కుదర్దు బాబు.
న.ఒ: మరి బాగుందో లేదో ఎలా తెలుస్తుందండీ? రేప్పొద్దున జాయిన్ చేసిన తర్వాత మా బంగారు చెల్లికి, ముద్దుల చెల్లికి, చిట్టి చెల్లికి ఏ చిన్నకష్టమొచ్చినా మేము తట్టుకోలేం. హా (ఆయాస పడిపోతూ ఎదవ యాక్టింగ్)
హా.య: మీ నలుగురికీ కలిపి ఒకత్తే చెల్లి ఉందా?
అందరూ: అవునండీ అవును. అందుకేగా నలుగురమూ వచ్చాం.
హా.య: ఇదంతా ఎందుకుకానీ జెంట్స్‌ను లోపలికి అనుమతించడం కుదర్దుబాబు. ఆలోచించుకోండి.
న.ఒ: ఆలోచించుకునేదేమీలేదు. మీరు మాకు హాస్టల్ చూపించి నచ్చితేనే మా చెల్లిని ఇక్కడ చేర్పిస్తాం లేకపోతే వేరే హాస్టల్ వెతుక్కుంటాం ఖరాఖండిగా చెప్పేసి అందరం ఒక్కసారిగా వెనుదిరిగాం. 
వచ్చిన బేరం పోగొట్టుకోవడం ఎందుకని ఆగండి బాబు అంటూ పిలిచింది హాస్టల్ యజమానురాలు.
ఐడియా పారినట్టుందని మురిసిపోతూ అందరం మళ్ళీ హాస్టల్ వైపు తిరిగాం.

లోపలికెళ్ళి అమ్మాయిలకు చెప్పి వస్తాను మీరు హాస్టల్ చూడ్డానికి వస్తున్నారు కాసేపు వాళ్ళని ఏమనుకోవద్దని ఓ రెండు నిమిషాలాగండి అంటూ లోపలికి వెళ్ళింది.

రెండు నిమిషాల తర్వాత లోపలికెళ్ళాం.

అటాచ్డ్ బాత్ ఉన్న ఒక్కొక్క రూమ్‌లో మూడు మంచాలేసి ఉన్నాయి. అవి కూడా ఒకరికొకరికి ఇబ్బంది లేకుండా కాస్త దూర దూరంగా ఒక్కో గోడకు ఒక్కో మంచం. చదువుకోవడానికి, రాసుకోవడానికి వీలుగా కుర్చీలు బల్లలు.  చూడగానే కళ్ళలో నీళ్ళు, కోపం, బాధ, కసి, అసూయ, ఈర్ష్య అన్ని రకాల భావాలూ కలిగాయి.  దీనెమ్మ జీవితం మాకేమో పిచుక గూళ్ళూ, వీళ్ళకేమో ఇలా విశాలంగా. మాకేమో ఎక్కువ డబ్బులు, వీళ్ళకేమో తక్కువ డబ్బులు. అసలు ఇలాంటి హాస్టల్ ఒక్కటి దొరికినా కూడా నేను అనవసరంగా రూమ్ అద్దెకు తీస్కొని డబ్బులు వేస్ట్ చేసుకునేవాణ్ణి కాదు కదా అని బాధ కలిగింది కాసేపు. దేవుడా! ఈ వివక్షకు అడ్డుకట్ట పడేదెప్పుడు. ఏ మహానుభావుడొస్తాడనుకుంటూ "వస్తామండీ! అడ్వాన్స్ ఏమైనా కట్టమంటారా, లేకపోతే ఎల్లుండి మా చెల్లి వచ్చినప్పుడు మొత్తం ఒకేసారి కట్టి జాయిన్ చెయ్యమంటారా" అంటూ వాళ్ళ రిప్లై కోసం చూడకుండా బయటికి నడిచాం.

ఏంట్రా ఇది, వాళ్ళ హాస్టలేంట్రా అలా ఉంది. మన హాస్టల్ ఇలా చెండాలంగా ఉందేంట్రా. పైగా డబ్బులు కూడా తక్కువ. పోనీ అమ్మాయిలు తిండి మరీ అంత తక్కువ తింటారా?
ఏం తక్కువ తినడం రా బాబు. దొరికిందే ఛాన్స్ అని నా గర్ల్ ఫ్రెండ్ రెస్టారెంట్లో కుంభాలు కుంభాలు మేస్తుంది.
అలా ఎవరికి తోచిన విధంగా వాళ్ళు మాట్లాడుకుంటూ అసలు కారణం ఏమయ్యుంటుందబ్బా అని ఆలోచించుకుంటూ ఇంటికెళ్ళిపోయాం.


హైదరాబాదులో ఎక్కడ చూసినా ఇప్పటికీ ఈ వివక్ష కొనసాగుతూనే ఉంది. కారణమేంటో నేటికీ తెలియరాలేదు.